Acceptatie

Samen Veerkrachtig is een Trefpunt voor mensen met een arbeidsbeperking.

In de meerdere gesprekken die ik heb gevoerd bij Samen Veerkrachtig is acceptatie een belangrijk onderwerp.

Wat me ook opviel in de gesprekken is dat ze het moeilijk vinden om niet te kunnen voldoen aan de verwachtingen van anderen. Ze willen niet de spelbreker zijn. Eigenlijk kunnen ze het niet maar om nee te zeggen willen ze dan ook weer niet. Het besef dat je dingen niet meer kunt doen die voorheen vanzelfsprekend waren is best wel ingrijpend. Bijvoorbeeld het aangeven aan familie of vrienden dat je niet naar die verjaardag of feestje kunt omdat je die dag niet genoeg energie hebt is niet gemakkelijk. Je wilt zo graag maar als je naar je lichaam luistert dan kun je beter niet gaan. Ik merk dat ze hier veel moeite mee hebben. Het is niet gemakkelijk om precies je grenzen aan te geven maar in de loop der tijd dat je er mee te maken hebt ga je het ook steeds meer accepteren. Ik heb de afgelopen jaren geleerd om mijn eigen grenzen duidelijk aan te geven. Dit is beter voor mezelf maar voor de verwachtingen die de anderen van me hebben.

Iemand vertelde: vroeger werkte ik fulltime deed ik op 1 dag de boodschappen en maakte ik ook nog het eten klaar en was alles thuis netjes opgeruimd. Nu met de beperking ben ik blij als ik de boodschappen kan doen en het avondeten kan klaarmaken. Voor mij is dit heel herkenbaar. Wat je vroeger even deed daar heb je nu veel meer tijd voor nodig.

Iemand anders vertelde: Op een feestje dan vragen ze vaak wat voor werk doe je. Ze vond het moeilijk om antwoord hierop te geven omdat ze volledig arbeidsongeschikt thuis zat. Het is niet fijn om te vertellen dat je thuis zit omdat je afgekeurd bent vanwege ziekte of een burn-out. Het is veel leuker om trots te vertellen dat je met een groots project voor je werkgever bezig bent.

Ik moet toegeven dat ik ook veel moeite heb gehad om afscheid van mijn werk te nemen. Ook het accepteren dat ik niet alles meer kan doen wat vroeger heel normaal was daar heb ik veel tijd voor nodig gehad. Mijn gehele traject, Ziek worden, Dialyseren, transplantatie, mijn leven weer op de rit krijgen met de acceptatie dat ik wel kan berusten in mijn huidige leefsituatie heeft bij mij toch wel 6 jaar geduurd. Iedereen is verschillend en bij de een gaat de acceptatie sneller als bij de ander. Sommige kunnen het na 10 jaar nog niet accepteren en anderen hebben hier minder tijd voor nodig.