Litteken verzorging

Littekenverzorging.

Streef naar een mooi, smal en zacht operatielitteken.

Er zijn brede harde pijnlijke littekens en smalle zachte nauwelijks zichtbare littekens. Door de juiste aandacht en verzorging kan een litteken mooi en netjes genezen, heb ik ervaren.

Ik heb een niertransplantatie gehad van een levende donor en kon dus verder met mijn leven.

De donor heeft een bikinilijn, een klein litteken midden onder de buik, een soort keizersnee. In vergelijking met de ontvanger is het een klein litteken. En zoals gebleken bij mijn donor, ook veel minder pijnlijk.

Maar hij heeft nu, net als ik, een net litteken.

Ik, de ontvanger van de levensreddende nier, had een flink litteken van 15 centimeter, diagonaal opzij over de buik. Van het schaambeen schuin opzij omhoog tot de onderste rib. Na de operatie bleek het inderdaad niet zomaar een sneetje te zijn.

Ik had geen buikje of overtollig vet en de nier moest toch een plekje krijgen. Dat is een flinke klus geweest terwijl ik ‘sliep’. Mijn been was vanaf mijn knie tot halfweg mijn heup helemaal blauw, een hematoom van ruim een halve meter. Ja, zei de zuster, ze zijn niet altijd even zachtmoedig in de operatiekamer. Ze waren daar aan het sjorren geweest om mijn huid maar over de nier heen te krijgen zodat het aansloot en gehecht kon worden. De buik was vol water gespoten want de nier mag niet droog liggen, dus had ik ineens een buikje.

De donornier zelf lag aanvankelijk polsdik onder tegen de buik aan en zou zijn plekje tussen de darmen in de buik nog moeten veroveren. ‘De darmen zijn gewillig’, had de chirurg gezegd, ‘dat komt wel goed’. Het litteken was na enkele dagen nog dikker door het wondvocht. Een groot vierkant snelverband dekte het de eerste dagen af.

Na enkele dagen mocht dat verband eraf en, als de wond dicht was, niet meer bloedde, mocht ik douchen, op voorwaarde dat ik geen straal op de wond zou zetten. Die eerste aanblik van dat litteken deed een beetje hopeloos aan, die polsdikke bolling onder de buik. En lastig was het ook de eerste tijd met kleding omdat die nier nog steeds een soort gevoelige uitbouw was.

Het litteken was een brede zigzaggende dikke rode streep die ik zag op die verdikking onder op mijn buik.

Ik had in mijn verpleegkundig leven al veel littekens gezien en wist dat ze hard en pijnlijk konden zijn of worden. Later, toen ik me verdiepte in natuurgeneeskundige zaken leerde ik dat het mogelijk was om een litteken te behandelen, zodat dat mooi zou genezen, liefst vanaf het begin. (Vanaf twee weken na de operatie als de wond goed dicht is en niet ontstoken.)

Hoe doe je dat?

Het belangrijkste is om het litteken dagelijks met een huidvriendelijke crème te behandelen door met twee of drie vingers van begin tot eind van het litteken zachtjes draaiend te masseren.

Later leerde ik de homeopathische Calendulacrème en Calendula-emulsie kennen.

Tijdens mijn werk als thuiszorgverpleegkundige had ik met die Calendula-emulsie goede resultaten tegen ‘doorliggen’. Het staat ook vermeld voor brandwonden en insectenbeten. Voor dat laatste heb ik het op vakantie ook altijd bij me en niet zonder resultaat.

Met deze kennis begon ik ermee dagelijks mijn litteken te masseren, zoals ik al zei, gedurende een of twee minuten met twee of drie vingers draaiend van onder naar bovenaan het litteken en terug. Toen de tube Calendula crème leeg was, je hebt niet veel nodig dus je doet er lang mee, ben ik overgestapt op bio-olie, waar ook Calendula in zit. Aanvankelijk dacht ik dat het niets zou worden, maar nu, twee jaar verder, ben ik uitermate tevreden.

Ik heb intussen ook van lotgenoten al diverse littekens mogen zien, nierpatiënten onder elkaar doen daar blijkbaar niet moeilijk over.

Veel littekens zijn breed en hard, soms ook pijnlijk en dat is de reden dat ik dit stukje schrijf.

Mijn litteken, nog steeds 15 centimeter lang, is een nauwelijks zichtbaar streepje onderaan mijn buik. Het is zo smal, 1 mm, dat je nauwelijks kleurverschil ziet met de huid. Het valt alleen op doordat het iets naar binnen trekt. Je voelt wel de bolling van de donornier net onder de huid, die heeft zijn plekje daar gevonden.

Vanaf het begin het litteken behandelen is natuurlijk het mooiste, maar van andere operatie littekens waar mensen later aan begonnen waren, heb ik ook verbetering gezien. Het is niet veel werk, even een minuutje masseren, maar wel een kwestie van tenminste een jaar dagelijks volhouden. In de eerste weken mag het ook wel twee keer per dag.

Ik schrijf ook hierover in mijn nierdagboek: Mijn niertransplantatie. Zie : www.harrievandersande.jouwweb.nl Het boek is bij mij te bestellen.