eiwitarm dieet en brokkelige nagels

Brokkelige nagels en eiwitarm dieet.

Over mijn lichamelijke reactie op het eiwitarm dieet en herstel na transplantatie.

De jaren voor de transplantatie, vanaf het moment dat ik wist dat het beter was om eiwitarm en zoutarm te eten om zo mijn nieren te sparen, ervoor te zorgen dat ze minder snel aan vervanging of ondersteuning door spoelen toe zouden zijn, merkte ik op dat mijn nagels steeds brokkeliger werden. Het ging heel geleidelijk. Ik weet nu nog niet of eiwitarm ook inhoudt dat je te weinig kalk binnenkrijgt, maar het is wel voorstelbaar. Minder eiwitten is ook minder zuivel, minder vlees en vis. En om de cholesterol niet te provoceren ook minder vet, daarom bakte ik het spek altijd uit. Spek vind ik gebakken wel lekker en het heeft van de meeste vleessoorten ook het laagste percentage aan eiwitten, maar dat terzijde, anders dwaal ik weer af.

De kapster, waar ik al jaren kom, had ook opgemerkt dat mijn haren wel dun werden. Aangezien ik gepensioneerd ben, dus op een leeftijd dat zoiets kan gebeuren, maakte ik me daar geen zorgen om.

Go with the flow, want het is zo het is en het hoort er gewoon bij, dacht ik.

Maar nu komt het.

Soms gebeurt er iets waardoor je erover gaat nadenken.

Tijdens een familie etentje keek ik jaloers naar de wilde haarbos van mijn broer, slecht 3 jaar jonger en die ‘trekt toch ook al van Drees’ zoals oudgedienden het nog noemen, mensen die Minister Drees (premier van 1948-1958) nog hebben horen zeggen: “laat de mannen na hun 65e jaar nog rustig 5 jaar hun pijpje kunnen roken”. Door die woorden vergezeld heeft hij het pensioen ingesteld waar we nu van profiteren. Ik hoor een oude arme dagloner, toen hij zijn pensioen kreeg na jaren ploeteren om het hoofd boven water te houden, nog zeggen: ik ben nog nooit zo rijk geweest. Helaas, waar toen in die jaren de pijp ongeveer uitging, begint tegenwoordig pas het pensioen. Maar, zie je wel, ik dwaal weer af.

Behalve mijn broer, heeft ook mijn 2 jaar oudere zus nog een respectabele haardos. Dus daar dacht ik over na. Samen, met mijn droge witte afbrokkelende nagels en mijn uitvallende steeds dunner wordende haar, was er dus een contrast met mijn familieleden. Maar……..

Nu, bijna twee jaar na de transplantatie is het anders.

Het begon een aantal maanden na de transplantatie en een ander dieet. Ik mocht dan wel geen rauw of anderzijds bacterieel of infectiegevoelig voedsel eten wegens het verlaagde immuunsysteem door de pillen tegen afstoting, eiwitten mocht ik weer wel. Het leek weer bijna normaal. De dokter zei ook al, “drink ook maar eens een extra beker melk”. Dat was ik afgeleerd, maar nu mocht het gewoon weer, zolang er maar geen eiwitten in de urine zaten.

Het herstelproces; het begon bij de nagels. Eerst ontdekte ik dat de ‘maantjes’ aan de nagelriemen weer roze werden. De maanden daarna bleken de nagels steeds steviger en elastischer te worden. Nu, ruim 20 maanden na de transplantatie, heb ik gewoon weer gezonde nagels. En wat ook is, dat kwam pas later in mijn aandacht, mijn haar, daar zit weer een slag in en valt niet meer uit. Het is weliswaar geen wilde haarbos, want er is niets bijgekomen, maar het is niet meer zo zielig dun en vlassig.

Harrie.