Ik draag bretels

Na mijn niertransplantatie is het voor mij lastig om de broekriem aan te halen.

Dit bedoel ik natuurlijk letterlijk, want aan de financiële toestand is niets veranderd. Dat wil zeggen, die is helaas niet beter geworden. En als het echt slechter zou zijn geworden zou dat juist een reden zijn om de figuurlijke broekriem aan te halen, maar als je eenmaal pensioen hebt is dat risico niet meer zo groot. Hopelijk worden de pensioenen ooit nog eens geïndexeerd.

Dat ik die broekriem en sowieso een strak zittende broek om mijn middel niet goed kan verdragen komt doordat daar precies het transplantatielitteken zit, waaronder een vuistgrote nier, een soms lastige maar wel levensreddende aanwezigheid.

Hoewel die nier het mooiste geschenk is dat ik ooit heb ontvangen is zo’n bolling op die plaats wel eens lastig. Aanvankelijk, kort na de transplantatie, was het vooral een bolling aan de buitenkant, maar hij heeft zich intussen behaaglijk, bij mij rechts onder in de buik, tussen mijn darmen genesteld onder het mom van “als iedereen iets inschikt, dan pas ik er ook wel bij”. Darmen zijn meegevend, had de chirurg voorheen al gezegd. Onder aanvankelijk protest hebben mijn buikorganen het toch wel geaccepteerd. Hoewel, de darmen waren aanvankelijk wel wat van slag maar die hebben ingezien dat het hun enige keus was en hebben zich intussen aangepast. Dat wil zeggen, ze hebben hun territorium naar boven verplaatst, zodat mijn eens zo mooi afgetrainde buik nu een constante bolling vertoont.

Kortom, het was al met al aanvankelijk een probleem met broeken die niet meer om de buik pasten. Maar door veel bewegen, ik ging via fysiotherapeutische begeleiding naar de sportschool in een vast programma, paste het buikje zich weer een beetje aan. Maar desondanks bleef ‘de broekriem aanhalen’ een pijnlijke zaak, daarom heb ik ervoor gekozen om bretels te gaan dragen.

Dat was wel weer even wennen voor mij omdat ik daar van vroeger nog een bepaald idee over had, maar het bleek toch wel weer te kunnen en in het modebeeld te passen. Ik kreeg er zelfs complimenten over. Hierdoor gesterkt heb ik op de markt meteen een aantal bredere exemplaren gekocht, breder dan de smalle Hema-bretels, Bredere bretels drukken ook niet zo irritant in je schouderspieren. Als je iets doet, dan moet je het ook goed doen. Deze nieuwe bretels zijn ook mog eens demonstratief en met leuke kleuren en motiefjes en aardig te combineren met diverse kleren. Kijk eens, ik draag bretels, mooi he.