Ik ben helaas ziek

Lang heb ik hier tegenop gekeken en de laatste maanden van de controleafspraken heb ik met afschuw naar deze vleugel gekeken. Je ziet de mensen zitten, of liggen. Veelal oudere mensen. Wat een hel. Nu ben ik zelf aan de beurt en kan ik op dat moment niet inschatten in hoeverre ons leven gaat veranderen. Of hoe ik dit ga beleven. Op dit moment is het ruk.

Als we de poli binnenlopen worden we warm welkom geheten door de doktersassistente. ‘Hoi Kevin’. ‘Goedemorgen’. We hebben elkaar de laatste maanden vaker gezien en zij weet precies hoe ik mij gevoeld moet hebben al die tijd. Ik merk aan haar dat ze mijn emotie begrijpt. Angstig. Ik ben schijt benauwd en zie erg op tegen vandaag. In de wachtkamer waar het ontiegelijk stil is krijgt de spanning nog meer ruimte. Ik word al stiller. Kopje koffie smaakt niet en ben erg onrustig. Marijn heeft het door. Zoals altijd. Al die controleafspraken met de dokter zaten we er ook zo bij. Kevin en Marijn, allemaal oudere mensen om ons heen en wachten op de bloeduitslagen. Stil en onrustig. Telefoon erbij. Telefoon in de broekzak. Elkaar aankijken. Ik accepteerde de situatie niet. Ik deed soms net alsof het er niet was, maar het was er wel hoor. Mijn lichaam deed het niet, aan de buitenkant zag het er allemaal spontaan uit, maar het koste mij grote moeite om mee te komen in het tempo van het leven. Ik kon niet meer!

In de wachtkamer klaagt een oudere man over zijn ziekte en het verloop hiervan. Het klinkt allemaal niet best. Ik denk gelijk aan mijn eigen horror scenario. Rustig blijven Kev. Eigen leven. Eigen ervaring! Goede bedoelde coachingsadviezen die ik een ander zou geven. Ik praat veel met mezelf. Mijn gedachten draaien overuren en ik heb soms het idee dat het niet ophoudt. De emoties vlak, maar de angst van vandaag giert door mijn lijf. Ik negeer de beste man. Net als pa en Marijn. Gelukkig maar!

‘Kevin’, roept de zuster. ‘Hoe is het met je?’ Ik ga staan en geef een hand. ‘Mwoah, prima’, geef ik haar terug. Onzin natuurlijk! Mijn oksels zijn drijfnat van het zweet, mijn lichaam is koud en heb een brok in de keel. Ze snapt het! We lopen een lange gang door en ik heb zicht op de afdeling. Overal onbemande stoelen met grote machines er naast. Slangen springen eruit en het ziet er uit als een testlab. Haastige zusters en broeders drentelen door de gangen en knikken vriendelijk. Er hangt een typische ziekenhuisgeur. Geur van medicijnen en ontsmettingsmiddel. Marijn en mijn vader lopen mee met de rondleiding.  ‘Dit is je stoel’, zegt de zuster. Een luxe stoel die er comfortabel uitziet. Naast de stoel staat een grote machine met die slangen die eruit springen. Onwennig ga ik zitten. ‘Lekker hoor, perfect voor Netflix’, grapte ik. Ik probeer er een geintje van te maken, maar het is natuurlijk zwaar klote. Als we terug op de gang lopen komt de dokter ons tegemoet. ‘Goedemorgen Kevin, ben je er klaar voor?’ ‘Mwoah, het moet gebeuren he’, zeg ik nuchter. De spanning stijgt en ik voel angst. ‘Zullen we gelijk beginnen’, vraagt de dokter. ‘Yes’, kaats ik terug. De spanning van de laatste weken komt eruit. Emotie heb ik nauwelijks gevoeld de laatste tijd. Er overheerst een strijdvaardig gevoel, ik ben positief en ga deze fase overleven. Maar op het moment dat Marijn mij aankijkt worden we beiden emotioneel. De spanning van de laatste weken knalt eruit en de confrontatie is hard. Dit moment is waarheid. Het leven gaat tijdelijk veranderen. Vaak hebben we hier over gehad, maar nu is het echt allemaal zo. Ik krijg een katheter op mijn borst, ik ga starten met dialyseren, mijn nieren werken voor nog maar 10 %. Ik heb IGA Nefropathie!

Een paar maanden geleden kwam ik voor afspraak op de Nefrologie in het Martini ziekenhuis. Ik voelde mij de laatste tijd minder fit. Ik ben geen klager. Ik sportte als een oude man, na 3 burpees was ik duizelig, ik stapte uit bed met stramme spieren en had steeds minder energie om wat te ondernemen. Daarnaast was ik kortaf. Vervelend tegen anderen en vooral heel snel geïrriteerd. Het druiste tegen mijn natuurlijke aard. Ik ken mijzelf als energiek, onbevangen, spontaan en positief. De emoties van de laatste maanden zijn anders. Ik heb het lang genegeerd en gedaan alsof het er niet was, maar uiteindelijk kon het niet langer. Ik kon mijzelf niet langer verzetten tegen de vermoedens van de dokter. Ik moet dit serieus nemen, accepteren en hoge woord moet eruit. Mijn nieren functioneerden voor slechts 10 %. De filter van nieren laat teveel eiwitten door en hierdoor houd ik afvalstoffen vast en vergiftig ik mijzelf. Ik ben ziek.

Om een beter leven te hebben moet ik dialyseren. Dialyseren neemt de functie van de nieren over en verwijdert de afvalstoffen die opgehoopt zijn in het lichaam uit het bloed. Hierdoor heb een katheter die aangesloten wordt op een machine. Ik dialyseer 4 nachten in de week en hierdoor zal ik mij uiteindelijk fitter gaan voelen. Intussen loopt er een traject voor een donornier. Ik ben dankbaar voor de vele lieve mensen in mijn omgeving die aangeboden hebben mij te willen helpen aan nieuwe nier. Zij willen een nier afstaan aan mij en hierdoor heb ik grote kans op een veel beter lever. Dankbaar! Uniek! Liefde!