Is Nederland 'orgaanmoe?'

Mijn crowdfundingcampagne loopt inmiddels twee weken maar het gaat nog niet zoals ik het me had voorgesteld. De campagne is bedoeld om mijn bijzondere boek ‘Wie wil de nier van Louis?’ zo laagdrempelig mogelijk en goedkoop (vijftien euro thuisbezorgd) beschikbaar te maken voor veel mensen. Hoofddoel van het boek is om nierdonatie bij leven een groter podium te geven. Dat is mijn bescheiden missie.

Je nier tijdens je leven aan een ander schenken is geen populair onderwerp. Het heeft een connotatie met ziekte en dood en mensen gaan nu eenmaal liever naar het plezier toe en van de pijn af. Je moet wel raar zijn om zoiets te doen, laat staan om er een heel boek over te lezen.

Wij zijn de eerste week dag en nacht bezig geweest om ons gehele netwerk persoonlijk en via de sociale media op de hoogte te stellen van onze actie. Vanuit onverwachte hoek zijn er prachtige reacties gekomen maar ook minder positieve, en die blijven nu eenmaal steken.

Toen ik op zoek ging naar iemand die mijn nier goed kon gebruiken was een artikel in de krant of tijdschrift geen enkel probleem en bijvoorbeeld Hart van Nederland dook er direct op. Toen ik Ed eenmaal gevonden had zaten we in het RTL Nieuws en nodigde Eva Jinek ons uit in haar programma. Maar een boek, mwah …

Is Nederland soms een beetje orgaanmoe?

Bij benaderde bedrijven merk ik dat zij moeite hebben om over dit onderwerp kleur te bekennen, en daar kan ik mij ook wel iets bij voorstellen.

Patiëntenorganisaties en instellingen die in de breedste zin met nierziekten, dialyse en nierdonatie te maken hebben reageren over de gehele linie niet.

Nieren.nl uitgezonderd, vandaar mijn deelname aan dit weblog.

De wachtlijst Eurotransplant is niet korter geworden en in de prédialysefase zijn nog steeds zo’n 2000 nierpatiënten op zoek naar een nieuwe, gezonde nier. Het aantal transplantaties met een levende nierdonor neemt 7 procent af ten opzichte van 2017 en het totale aantal niertransplantaties in Nederland blijft gelijk. Het wachten is op de voorlichtingscampagne en de uitwerking van het ADR om daarmee te proberen nog wat winst te behalen.

Ondertussen dialyseren er nog steeds 6000 landgenoten.

Maar je kunt het mensen niet door de strot duwen. Wat mijn passie is hoeft het dat nog niet van een ander te zijn. Niemand is verplicht om zijn nier aan een ander te geven maar als zelfs BN’er Martin Gaus anno 2018 via Facebook op zoek moest naar een nieuwe nier dan vraag ik mij af wat er in de afgelopen jaren bereikt is. Oké, misschien veel, maar nog lang niet genoeg.