Mijn ervaring als nierdonor: “Nou, dan ben ik je man…”

Begin 2025 kreeg ik in de gaten dat de nieren van een goede jeugdvriend van mij, het langzaam aan het opgeven waren. Voor mezelf had ik eigenlijk al besloten: als het zover komt, wil ik hem een nier doneren. Ik had het daar ook met mijn vrouw over gehad en zij stond daar meteen achter.

In april waren mijn vriend en zijn vrouw bij ons en kwam het gesprek op zijn nieren. Zoals ik al had verwacht, zou hij uiteindelijk een nieuwe nier nodig hebben. Zijn vrouw overwoog een cross-overtraject.

Ik vertelde hem dat ik een nier aan hem wilde doneren. “Dat is heel lief,” zei hij, “maar waarschijnlijk zijn we geen match. Ik heb een wat zeldzamere bloedgroep.” Ik vroeg aan hem welke bloedgroep hij had? Dat bleek B positief te zijn. Ik keek hem aan en zei tegen hem: “Nou, dan ben ik je man…” Het kwartje viel bij hen op dat moment nog niet helemaal.

In de dagen daarna heb ik duidelijk gemaakt dat ik het echt meende. Ze hebben het vervolgens voorzichtig bij hun nefroloog ter sprake gebracht. Toen we in mei weer bij elkaar zaten, zei ik dat we het dan ook maar concreet moesten gaan maken. Dat was toch even een emotionele rollercoaster. Voor ons allemaal.