3 dagen op reis met 30 nierpatiënten (deel II)

Oud maar onbreekbaar

Frits* is 82. Het is de womanizer op de boot. Katja krijgt, als jonge blom op de Poseidon, alle verleidelijke aandacht. Maar ook de oudere dames worden door Frits niet vergeten. Frits is een echte verhalenverteller. Met een gulle lach, mooie levenswijsheden en een zeer opgeruimd karakter. Frits is ook nierpatiënt. Hij regelt zijn PD (buikspoeling) helemaal zelf. Op zaterdag heeft hij alle spullen die hij voor een week nodig heeft, in zijn autootje geladen, is naar de afvaart van de boot gereden en heeft vervolgens de spullen keurig in zijn eigen hut geïnstalleerd. Geen probleem, aldus Frits. Nou ja, er was wél een probleem, maar dat lag aan de leverancier van de vloeistoffen, die lui van Fresenius. Hij had de vloeistoffen zelf besteld, om mee te nemen. Als hij thuis niet zo alert was geweest en niet had gezien dat die prutsers van Fresenius verkeerde de hoeveelheden hadden geleverd, dan had hij op de boot écht een probleem gehad.

Een echte dame

Magda* is 84 en een echte dame. Een jaar geleden verloor zij haar man, na een huwelijk van meer dan 60 jaar. Een leven vol met reizen ligt achter haar, want haar man was kapitein op een zeevrachtschip. Magda ging vaak met hem mee en is overal geweest. Nu is ze alleen en heeft een nierziekte. Maar ze is niet gebroken, ze geniet van elke dag. Dialyseren is ingrijpend, maar het hoort nu in haar leven. Katja en ik gaan vrijdag mee naar het dialysecentrum in Düsseldorf. Magda moet dialyseren. Ook in de dialysestoel blijft ze een lady: keurig opgemaakt, kapsel op orde, mooie kleren en een berustende lach. Ik vraag of ze zich niet verveeld. Nee hoor, gewoon maar laten gebeuren, ik dut een beetje en dan gaat het best snel. En ze zijn zo lief hier!

Laatste avond

Vrijdagavond, laatste diner. Katja en ik zitten aan tafel bij een mooi gezelschap. Twee zussen, de oudste is nierpatiënt, de jongste (ook ruim 70, schat ik) haar trouwe begeleider. Ze zijn altijd samen. Wonen samen, regelen alles samen, reizen af en toe samen en vullen elkaars zinnen aan. Aan dezelfde tafel een echtpaar. Een bijzondere combinatie, maar wel al meer dan 40 jaar bij elkaar. Hij is groot en stevig en heeft die middag gedialyseerd. Nu gaat het niet goed. Thuis dialyseert hij vaker en langer. Drie keer vier uur in een week is voor hem tekort en dat merkt hij meteen. Hij is knorrig en schiet een paar keer uit zijn slof tegen zijn partner. Zij is klein en oud, kwetsbaar ook. Ze geeft mij steeds een vette knipoog als haar man weer moppert. Alsof ze wil zeggen: “hij is echt wel lief hoor, maar nu even niet”.

De week is ten einde. We worden met een bus naar Arnhem gebracht en daar gaat ieder zijn of haar eigen weg. Het waren speciale dagen met speciale mensen. De patiënten, hun begeleiders, de hardwerkende bemanning en zeker ook de vrijwilligers. Dagen om niet snel te vergeten.

*De namen zijn gefingeerd vanuit privacy-overwegingen