Wie ben ik?

Als 8-jarig jochie werd ik geconfronteerd met de ellende en de beperkingen die een nierziekte met zich meebrengt. Mijn vader bleek in 1968 nierpatiënt en moest dialyseren in het toenmalige AZL. Speciaal hiervoor verhuisde ons gezin van Hilversum naar Leiden. Vier jaar lang ging mijn vader drie keer per week naar het dialysecentrum. Werken ging niet meer, de energie die hij voorheen had was verdwenen, zijn wereld werd kleiner. Vier jaar later, in 1972 werd hij getransplanteerd. Een feest voor ons. Nog 12 jaar lang heeft hij van dit cadeau van een overleden donor kunnen genieten, waardoor hij de meeste van zijn vijf kinderen nog volwassen heeft zien worden.

De Nierstichting in mijn leven

In de tijd rond 1970 was de Nierstichting al een begrip in ons gezin. Mijn moeder heeft als eerste de collecte in onze stad Leiden opgezet. Alle collectebussen kwamen bij ons binnen en dan werd er geteld. Als knapie van een jaar of 10 vond ik dat indrukwekkend: bergen met geld en dan maar tellen. Je vingers werden er zwart van.

Toen ik vele jaren later een vacature zag staan bij de Nierstichting, was de cirkel rond. In de voetsporen van mijn vader (patiënt) en mijn moeder (fondsenwerver) kon ik nu zelf stappen maken om het leven en het perspectief van nierpatiënt te verbeteren. Een prachtige uitdaging!

Contacten met nierpatiënten

Inmiddels ben ik 58 jaar, getrouwd met Petra, twee volwassen kinderen van 18 en 21 en ik woon in de mooie stad Amersfoort. Ik geniet van mijn werk en vooral van de contacten die wij veelvuldig hebben met nierpatiënten. Graag deel ik mijn ervaringen met iedereen die dit interessant vindt. Verhalen over fondsenwerving, over ons sterke merk De Nierstichting, over de collecte, maar zeker ook verhalen over de ontmoetingen met nierpatiënten. Want daarvoor spannen wij ons uiteindelijk dagelijks in!