Tommie in de zorg

'Het is stil nu. De man in het bed haalt zijn schouders op. Hij legt zich letterlijk bij de situatie neer. Dit beeld en deze woorden raken me. Ze raken me zo intens dat ik niet weet wat ik hoor of zie. Zijn kalmte is mijn houvast. Ik pak zijn hand weer tussen de mijne. De arts verlaat de kamer. Dit was het dan, dit is de realiteit. Het gebeurt echt, maar ik kan het niet geloven, het is onwerkelijk en raar.

Vijf minuten later overlijdt hij. Ik laat zijn hand los en kijk naar hem. Ik vind het zo moeilijk en pijnlijk, maar tegelijkertijd voel ik een soort vrede. Het is goed zo. Hij zal altijd bij me blijven, dat weet ik zeker. Ik beloof dat ik mijn best zal doen.

Vaarwel grote vriend, vaarwel opa.'

Deze laatste alinea van het blog van Tommie heeft me geraakt. Vooral omdat hij het zo mooi opgebouwd heeft: eerst een alinea om je in de situatie te plaatsen, je weet niet precies wie met wie praat, maar het is een dialoog die makkelijk leest en waar je gelijk door gebiologeerd bent.

In de tweede alinea wordt het duidelijk dat het om familie gaat en in de laatste alinea, na een emotioneel moment merk je dat het om de opa van Tommie gaat.

Bam! Die komt binnen!

Dan ga je pas associëren en denk je oohjee..wat moet dat heftig zijn geweest. Je voelt je gelijk betrokken en het is erg herkenbaar, helaas.

Lees het volledige blog 'Grote vriend' hier.

Een goed blog doet dus dat: het zuigt je naar binnen, maakt je nieuwsgierig, laat je op een bepaalde manier voelen en er zit een 'punchline' in. Iets wat je gelijk raakt of waardoor je denk ohjaa natuurlijk...nu snap ik het, of voel ik het of denk ik er toch anders over.

UPDATE:

Omdat ik denk dat nierpatiënten, hun naasten en donoren zo veel mooie blogs schrijven én omdat ik hoop dat meer mensen gaan bloggen, organiseer ik in samenwerking met kanker.nl op 12 augustus 2020 een webinar met Tommie Niessen. Hou mijn blog in de gaten. Hieronder een video die ik erg leuk vind, geniet!