Weer die dip

Daar lig ik, uitgeteld op de bank te rusten, ik ben KAPOT. Ik heb muziek van Enaudi op mijn oortjes, de ritmische herhalingen van die piano en violen brengen rust in mijn hoofd. Die ochtend ben ik wezen helpen op de basisschool van mijn kinderen bij de koningsspelen. Zo helpen op school geeft mij voldoening als vader en mijn kinderen vinden het heel leuk, maar poeh, die drukte vreet echt energie. Dat ik niet topfit ben met een verkoudheidje helpt natuurlijk niet mee en ook niet dat ik gisterenavond een uur later in bed lag omdat ik was wezen kaarten met vrienden.

Voor de meeste nierpatiënten is dit natuurlijk niets nieuws. Soms heb je van die momenten dat je wat minder fit bent. Maar je wilt toch ook graag sociale activiteiten blijven ondernemen, zeker als je hele dagen thuis zit, en in mijn geval ook de betrokken vader zijn die helpt op school. Sommige keuzes en toezeggingen lijken op voorhand prima te kunnen, maar naderhand blijkt het toch wel veel te zijn geweest en zit je weer in die dip.
Als ik in een dip zit denk ik vaak over mijn leven, nu al bijna 10 jaar nierpatiënt en 7 jaar getransplanteerd. Ik baal dan van mijn situatie, ik ben 37, volledig afgekeurd en niet de fitte man die ik ooit was. Maar dan zie ik de foto’s van mijn zoontjes hangen. Jelle van 7 en Thijs van 4. Deze mannetjes, daar doe ik het voor! Mijn oudste was een jaar toen ik getransplanteerd werd en zonder transplantatie waren mijn vrouw en ik nooit gegaan voor een tweede kindje, die energie was er echt niet. Ik ben mijn donor dus eeuwig dankbaar voor wat ze voor mij en mijn gezin heeft betekend!!! Ik besef me ook dat 7 jaar geleden, toen ik dialyseerde, het voor mij niet eens mogelijk was geweest om een ochtend te helpen op school. Toen was ik na een half uur staan al kapot, laat staan 7 kinderen uit groep 3/4 een paar uur op begeleiden met allerlei spelletjes.
In mijn hoofd zo malend weet ik echt wel dat ik van ver kom, dat ik al enorme stappen gezet heb en daar hard voor werk. En ieder jaar gaat het echt een stapje beter, zeker met ouder wordende kinderen die beter slapen en zelfstandiger worden. Maar ondanks die vooruitgang die er is over de jaren, blijven de dipjes toch ook wel échte dippen en voelt dat hetzelfde als een dip 7 jaar geleden. Nú is het hoofd vol. Nú is het lijf op. Nú tintelen mijn benen van vermoeidheid. Nú bewegen mijn ogen alle kanten op als ik ze sluit.

En nu heb ik nog 1 uur voordat mijn plicht als vader weer roept. Ik moet met mijn oudste zoon naar zwemles en de jongste wil tijdens het zwemmen waarschijnlijk een spelletje spelen. Daarna is het thuis meteen spitsuur met de avond, zwemspullen opruimen, eten(de lasagne staat gelukkig al in de oven), kinderen op bed leggen, etc… Ja de wereld draait door, ook voor een nierpatiënt met een gezin. Ik raap mezelf zo wel weer op, ga weer door en hopelijk blijft de volgende dip weer een tijdje uit.

Ps. Dit was mijn eerste blog. Tijdens mijn zoveelste denksessie op de bank vond ik het tijd het eens op papier te zetten. Wie weet helpt dit mij of misschien jou wel als je dingen herkent. Ervaringen met elkaar delen kan fijn zijn, het lucht op, je voelt misschien herkenning of krijgt misschien wel handige tips. Deze blog is voor mij dus weer een nieuwe weg naast dat ik al online ervaringsdeskundige ben bij de NVN. Of er meer blogs zullen volgen weet ik nog niet, maar deze eerste schrijven geeft een goed gevoel.