Mijn dans

De arts/chirurg heeft een belangrijke rol gespeeld in het hele proces van transplantatie en wat daaraan vooraf gaat. En, niet te vergeten, wat er daarna gebeurt. Die persoon is een essentiële schakel in het redden van je (normale) leven. Hij legt uit wat er gaat gebeuren en welke complicaties kunnen optreden. Dan is het niet vreemd dat iemand die, ondanks dat hij zo ver van je afstaat, je toch zo vertrouwd kan worden, en zo belangrijk.

Bij mijn eerste bezoek in het Erasmus MC was ik ingepland op het transplantatiespreekuur. Dat begreep ik niet en dacht dat ze een foutje gemaakt hadden. Totdat de arts ging vertellen wat de bedoeling was. Ik had 3 aneurysma’s tegen m’n linker nier zitten, de grootste was 7,5 cm en om deze veilig te kunnen weghalen, moest de nier uit m’n lichaam gehaald worden (een stent was geen optie, dan zou de nier voor 50% afsterven en mijn andere nier is een schrompelnier). Dan de aneurysma’s verwijderen, de bloedvaten herstellen en vervolgens de nier weer onder in de buik terugplaatsen en leidingen en organen weer op elkaar aansluiten.

Een transplantatie blijft spannend, omdat er altijd complicaties kunnen optreden. In mijn geval was de vraag of alle 3 de aneurysma’s verwijderd zouden kunnen worden, dat konden ze op de scan onvoldoende beoordelen. En of de nier naar buiten zou kunnen zonder een bloedend aneurysma.

Toen ik na de operatie bijkwam, kwam de blijde boodschap mijn benevelde brein binnen: de operatie is goed gegaan en alle aneurysma’s hebben we weg kunnen halen! De opluchting hierover zou pas later goed tot me doordringen. Immers, ik zou geen dialyse patiënt worden en mijn normale leven zou ik kunnen hervatten.

Ook spannend was het of mijn nier het op de nieuwe plek naar z’n zin had en dat bleek inderdaad het geval. Meteen na de operatie liep de urine als een trein. De nierfunctie stemde de arts zeer tevreden. De arts meldde zich dagelijks aan mijn bed, hij was als een baken bij wie ik mijn vragen kwijt kon en die alle tijd nam om ze te beantwoorden. Hoe belangrijk is dat! Ik was nooit eerder geopereerd en nu was de plattegrond van m’n buik drastisch veranderd. Ik moest opnieuw m’n buik leren voelen, die trouwens aanvoelde alsof er een vrachtwagen overheen gereden was. Wat was nog normaal en paste bij de situatie en waar moest ik allemaal op letten? Langzamerhand raakte ik gewend aan de nieuwe situatie. Wel voelde ik een zekere kwetsbaarheid, want m’n enige goed werkende nier zit nu op een minder beschermde plaats dan voorheen.

En dan moet ik regelmatig denken aan wat André Bek schreef: accepteren wat je echt niet kunt veranderen en proberen binnen die grenzen zin te geven aan het leven.

M’n tweede leven.