Het euthanasietraject en de laatste fase

Hier in Nederland kun je euthanasie aanvragen op grond van een psychische en/of lichamelijke ziekte. Bij mij is het een combinatie van die twee. Er moet dan wel sprake zijn van ondraaglijk en uitzichtloos lijden. Wat trouwens ook deels subjectief en persoonlijk is. Voor een geldig verzoek moet je niet alleen door je eigen dokter beoordeeld worden, maar ook door een onafhankelijk arts, een scenarts.

In augustus vorig jaar heb ik zelf het traject afgebroken. Ik schrok van de emoties van mijn omgeving en ik vond het ook een naar idee om zo dood te gaan. Maar na een tijd kreeg ik van die beslissing spijt, en heb in april weer opnieuw om euthanasie gevraagd. Ik kan weinig meer dan op de bank zitten of in bed liggen en lijd hier zwaar onder. Met conservatieve behandeling kunnen ze niet alles verlichten, zeker niet met een nierfunctie van 6%. Mijn hele lichaam en hersenen hebben er last van.

Na een traject van 5 maanden, en een psychiater en een scenpsychiater te hebben gezien, ging mijn huisarts akkoord. We hebben de datum van maandag 23 september uitgekozen. Ik wilde een paar weken hebben om afscheid te nemen. Hier komen best veel emoties bij kijken. Aan de ene kant opluchting en dankbaarheid, maar aan de andere kant ook verdriet, angst en boosheid.

Hoe moeilijk het ook is voor mijn dierbaren, ze begrijpen en steunen me wel. Daar ben ik mee gezegend. Ik voel dat ik zonder euthanasie ook niet lang meer zou hebben, maar dat is lastig te voorspellen.

Van iedereen afscheid nemen is wel zwaar, maar er is ook veel liefde. Ik schrijf voor een aantal mensen kaartjes, en geef aan sommigen ook cadeautjes als herinnering.

Ik wil jullie bedanken voor het delen van jullie verhalen, en schroom niet om te reageren of om vragen te stellen. Al zal dit voor menigeen wel moeilijk zijn.