En dan zijn er...... Dozen

Hoi Allemaal,
We gaan verhuizen! Het is officieel: de kogel is door de kerk en morgen gaan we het koopcontract tekenen. Een heerlijk vooruitzicht natuurlijk, maar wie ooit verhuisd is weet wat dit betekent. Je bent ineens geen mens meer, maar een soort logistiek manager van je eigen rommel.

Op zulke momenten zou ik mijn nieren dolgraag even op pauze willen zetten. Gewoon even ouderwets 'schoolziek' melden bij mijn eigen lichaam: "Zeg nieren, luister eens even, ik meld me voor de komende twee weken ziekgemeld voor ziek-zijn. Groetjes!" Stel je eens voor dat dat kon. Dat je ineens weer de conditie hebt van een beest van een trekpaard, overal tegelijk kunt zijn en zonder blikken of blozen dertig verhuisdozen de trap op sjouwt. Dozen inpakken, afspraak hier, afspraak daar, vloertje uitkiezen, bankje uitzoeken.

Apropos bank: voor onze nieuwe woonkamer heb ik exact één keiharde, ononderhandelbare eis ingesteld. Ik moet erop kunnen liggen. Geen artistiek houten bankje, geen strak designmeubel waar je alleen kaarsrecht op kunt zitten alsof je bij de koning op audiëntie bent, nee: een ligbank. Zodat ik, als mijn lichaam halverwege de dag zegt dat het op is, gewoon even een vrolijk hazenslaapje kan doen.

Dat lukt nu namelijk niet. Want wij hebben op dit moment simpelweg... geen bank! We hàdden een prima tweezitsbank. Maar die is met stille trom in beslag genomen door Tinus, onze rottweiler. Tinus vond namelijk dat de bank qua formaat én ligcomfort precies op zíjn maat gemaakt was. Probeer maar eens een rottweiler van z'n troon te stoten als je zelf de puf niet hebt. Dus zit er voor ons niks anders op dan te wachten op het nieuwe exemplaar.

Gelukkig hebben we nog even. De daadwerkelijke verhuizing staat pas gepland voor februari (als alles volgens plan verloopt). Maar tot die tijd moeten we 'even' het oude huis opknappen, opruimen, ontspullen, verkoopklaar maken én fotogeniek maken voor de makelaar. En daarna weer een beetje inruimen, want we moeten er tussendoor wel gewoon blijven wonen.

Soms kijk ik naar al die spullen en denk ik: weet je wat? We schuiven alles in één gigantische container, schenken de hele inboedel aan de lokale kringloop en we lopen in februari met één rugzakje naar de nieuwe woning. Een heerlijke, bevrijdende gedachte! Maar goed, praktisch gezien toch wat lastig uit te voeren.

Het worden dus drukke en intensieve maanden. Mocht het hier op de blog de komende tijd wat stiller zijn dan u van mij gewend bent, dan weet u bij dezen waar u mij kunt zoeken: ergens achter een berg verhuisdozen, dromend van een bank waar ik wél op pas!