FYI

Hoi!

Iemand reageerde laatst bezorgd op mijn blogs. De lezer had het idee dat het wat somberder leek de laatste tijd. En maakte zich een beetje zorgen. Superlief natuurlijk, maar gelukkig helemaal niet nodig!

Als ik schrijf, zet ik gewoon op papier wat er op dat moment door mijn hoofd spookt. De ene keer met een flinke dosis zelfspot, de meegaande keer wat serieuzer. En ja, soms geeft dat een verkeerde indruk. Als nierpatiënt is het nou eenmaal niet élke dag feest. Als je op tv een programma ziet als Mag ik jouw nier? of leest over jonge mensen met ernstig nierfalen, dan staat de wereld simpelweg even stil. Dan is een lollige tekst schrijven wat lastiger en besef je dat het over veel meer gaat dan alleen "even steun zoeken bij je vriend de lantaarnpaal".

Maar gelukkig is het niet alleen maar kommer en kwel! Tussen de bedrijven door zijn wij namelijk druk bezig met de zoektocht naar een ander huis. Inmiddels staat de teller op een stuk of twintig bezichtigingen. Bij het ene exemplaar denk je direct: laat ‘Mijn Man Is Klusser’ hier eerst maar een jaar bivakkeren, terwijl je bij het andere huis ter plekke een extra parkeercursus wil aanvragen vanwege het chronische gebrek aan ruimte. Die worden het dus niet.

Het bezichtigen vreet energie, maar het échte werk is het ontspullen. Want tja, als de makelaar straks foto's laat maken, moet ons huis er blijkbaar uitzien alsof er al jaren niemand meer woont. Geen 'persoonlijke spullen' meer in zicht! Als ik nu om me heen kijk, schreeuwt werkelijk alles nog "Berrie en Barbara en Tinus (hond) en Bandit (kat)". Dat wordt dus een flinke klus. Alleen al het emotionele afscheid van dat ene lampje dat al vijftien jaar ongebruikt in een hoek staat... STAP helpt ons nierpatiënten altijd fantastisch bij keuringen en ingewikkelde aanvragen, maar ik vraag me af: hebben ze toevallig ook een team dat helpt met sjouwen? En kunnen we dan na afloop samen even uithijgen op dat stenen muurtje bij de aanhangwagen?

Kortom: maak je vooral geen zorgen! Het is af en toe gewoon even balanceren tussen doen, laten en hélemaal niks doen.

groetjes,
Berrie