Gewoon een beetje boos ben

Hoi allemaal!!

Vandaag een blog over de harde realiteit van het patiënt zijn. Als je het nieuws volgt, heb je het vast meegekregen: de overheid moet bezuinigen. Er is geld nodig om onze defensie op peil te brengen. Begrijpelijk dat er naar de veiligheid van ons land gekeken wordt, maar de rekening dreigt nu terecht te komen bij de meest kwetsbare groep.

Als chronisch zieke heb je wel andere zaken aan je hoofd dan geopolitiek. Je bent bezig met overleven. Met je gezondheid.

Mijn gezondheid heeft mij zodanig genekt dat ik volledig en blijvend ben afgekeurd. En daar kan ik, net als al die andere patiënten, helemaal niets aan doen. Niemand kiest voor drie of vier keer per week urenlang dialyseren. Niemand kiest voor de slopende pijn, de krampen en de constante uitputting. En over de wil om te werken hoef ik geen doekjes te winden: hoe zieker je bent, hoe harder je wilt werken. Alles is beter dan ziek zijn.

Soms proef ik in de maatschappij het vooroordeel dat we 'lekker' thuiszitten. Mensen die niet weten wat dialyse inhoudt, zien je alleen maar zitten op de bank. Ze zien niet de onmacht, de achteruitgang en de strijd die erachter schuilt.

Juist de mensen die altijd hebben gewerkt en hebben meebetaald aan ons sociale stelsel, worden nu keihard geraakt door de plannen van de regering. Er moet geld gehaald worden, en blijkbaar kiest men voor de weg van de minste weerstand: korten op de mensen die de kracht niet hebben om in Den Haag op het Malieveld te gaan demonstreren. Dat voelt diep onrechtvaardig.

Het beleid lijkt de ogen te sluiten voor de menselijke maat, alsof economische cijfers belangrijker zijn dan draagkracht. Ziekte maakt immers geen onderscheid tussen arm of rijk; het kan iedereen overkomen. Pas als de beslissers zelf, of hun naasten, op een dialyseafdeling belanden, dringt de realiteit van zo'n maatregel echt door.

Laten we vurig hopen dat de regering, mede door de vakbonden en belangenverenigingen zoals de Niervereniging, op andere gedachten wordt gebracht. Het belang van een sociaal en beschermend stelsel hoef ik jullie niet uit te leggen. Maar ik wilde deze brandende bezorgdheid wel met jullie delen.

Groetjes,

Berrie