gewoon wat reflectie

Van Zouteloos Leven naar Filterloze Waarheid

Laten we eerlijk zijn: zelfkennis is een bittere pil, vooral als die pil niet eens fatsoenlijk door je systeem wordt verwerkt. Jarenlang dacht ik dat ik gewoon een beetje lui was. Dat die opgezwollen enkels – die eruitzagen als twee overrijpe rollades die uit mijn sokken probeerden te ontsnappen – gewoon het resultaat waren van te veel zitten en te weinig wandelen. "Gewoon even de benen omhoog," hield ik mezelf voor. Spoiler: als je benen opzwemmen, zijn ze niet moe, ze zijn aan het verzuipen.

De Vijf-Minuten-Hamerslag

Er is een speciaal soort humor te vinden in de efficiëntie van artsen. Je loopt een kamer binnen met het idee dat je misschien een plaspil krijgt, en vijf minuten later sta je buiten met de woorden 'dialyse' en 'transplantatie' nagalmend in je oren. Het is de ultieme medische speeddate, maar dan zonder de gratis drankjes en met een veel slechtere afloop. In de tijd die ik nodig heb om een parkeerkaartje uit de automaat te trekken, werd mijn hele biologische toekomst bij het grofvuil gezet.

De Werknemers van het Jaar (Niet)

Als mijn nieren op de loonlijst stonden, waren ze al lang met een trap onder hun achterwerk de laan uit gestuurd. Het zijn van die ambtenaren die wel aanwezig zijn, een beetje met papier schuiven en af en toe een stempel zetten, maar de kern van hun taak omschrijven als 'optioneel'. Ze doen maar een dotje. Terwijl de rest van mijn lijf keihard werkt, zitten zij achterin de kantine een beetje te lanterfanten. Je kunt ze niet ontslaan, want de vervangers (transplantatie) hebben een wachtlijst van hier tot aan de zoute chips die ik niet meer mag eten.

De Zouteloze Werkelijkheid

Over die chips gesproken: diabetes had me al getemd. De suikers waren de deur uit, een offer dat ik nog wel kon opbrengen. Maar zout? Zout is de ziel van het leven. Nu leef ik in een culinair vagevuur waar alles smaakt naar karton en goede bedoelingen. Het is een lesje nederigheid: je beseft pas hoe arrogant je was over je smaakpapillen als zelfs een snufje Jozo een verboden vrucht wordt.

De Strategische Nier-Kaart

Maar laten we eerlijk kijken in die beslagen spiegel: elk nadeel heb zijn voordeel. Ik heb altijd al een bloedhekel gehad aan vroeg opstaan. Het concept 'ochtendstond heeft goud in de mond' is voor mij een persoonlijke belediging. En nu? Nu gebruik ik mijn haperende filtersysteem als het ultieme schild. "Sorry, die vroege afspraak gaat niet lukken met mijn medische situatie." Het is de enige vorm van controle die ik nog heb: mijn nieren weigeren te filteren, dus ik weiger de wekker.

De Zelfreflectie: Onder de grappen zit de harde waarheid die ik niet langer kan negeren. Ik heb mijn lichaam jarenlang behandeld als een onverwoestbaar decorstuk, terwijl het de fundering is waar mijn hele leven op rust. De opgezwollen voeten waren geen gebrek aan beweging, het was een noodsignaal dat ik handig negeerde omdat de waarheid ongemakkelijk was. Ik dacht dat ik de regie had, maar ik ben overgeleverd aan de grillen van twee falende bonen (nieren). Het is tijd om te stoppen met 'een dotje doen' en de realiteit van transplantatie en dialyse recht in de ogen te kijken. Zonder zout, maar met een flinke dosis bittere eerlijkheid.

Groetjes

Berrie