Herinneren jullie je Nynke nog??

Nynke (niet haar echte naam) heeft inmiddels een jaar achter de rug waarin zij te maken heeft gehad met wachtlijsten, onderzoeken, gesprekken, wederom onderzoeken….soms om moedeloos van te worden. Dit alles om vanuit een diepe overtuiging anoniem een nier te willen doneren.

Geduld is een schone zaak geweest voor Nynke en hoe is het nu met haar? Gaat ze doneren of niet?
Samen met Nynke hebben we afgesproken dat ik de inleiding schrijf en Nynke maakt zich bekend aan jullie en deelt haar verhaal.
Voor mij is Nynke een ongelofelijke topper met een gouden hart!
Als vrijwilliger heb ik een jaar lang mee mogen kijken in Nynke haar donatieproces en wat het voor haar heeft betekend. Dat was bijzonder, op sommigen momenten intens maar vooral fijn, open en verbindend. En nu.....Nynke; aan jou het woord!

Geduld is een schone zaak…..

Hoi, ik ben Nynke (mooie naam inderdaad), nee, Saskia is mijn echte naam en omdat mijn traject afgesloten is wil ik me toch graag bekend maken.

Dian heeft in het eerste blog geschreven over de weg naar al dan niet doneren en hoe lang dit mede door corona duurde. Het was echt lang maar dat zal zeker voor mogelijke ontvangers veel moeilijker zijn dan voor een donor.

In augustus gingen de gesprekken en onderzoeken eindelijk door maar toen was er iets veranderd… Ik had ondertussen toch vaker blauwe plekken dan voorheen en dit gaf ik aan bij de transplantatie verpleegkundige. Natuurlijk moest dit onderzocht worden en begon er weer een nieuw traject van wachten. Ik was volledig goedgekeurd ondertussen en bleef denken dat deze extra onderzoeken vooral voor de zekerheid waren en dat alles goed zou komen. Wat ben ik blij (geweest) met Dian, die ik op de hoogte hield en die mij dan telkens weer een hart onder de riem stak en samen met me hoopte dat we spoedig uitsluitsel zouden krijgen.

In november kwam het hoge woord eruit. We gaan drie maanden wachten en dan het bloed nog eens testen om te kijken of de gevonden afwijking misschien van tijdelijke aard zou zijn (dit was een reële mogelijkheid). In februari, precies een jaar na mijn eerste stap richting donatie werd weer bloed geprikt. Weer drie weken wachten op de uitslag.

Het mocht niet zo zijn. Mijn bloed bevat een antistof die bij een operatie voor complicaties kan zorgen. Ik word geen donor.

Daarover wordt niet veel geschreven, ik voel me leeg, wat nu? Echt niet? En ik weet dat het inderdaad “echt niet” is en dat is ook goed is. Het is belangrijk dat de donor niet ziek wordt van een donatie, en dat iemand niet doneert die mogelijk over een paar jaar zelf last van nierfalen kan krijgen. Ik begrijp het, Dian begrijpt het, iedereen begrijpt het…. MAAR wat is dit balen.

Mijn traject is afgelopen maar velen zitten er vast nog middenin, of beginnen net. Ik heb een paar dingen geleerd en ervaren:

1. geduld hebben (heeeeel veel geduld)

2. vertrouwen blijven houden (dat houdt je op de been)

3. deze site geeft veel informatie mogelijkheden voor zowel donor als ontvanger

4. Dian heeft mij super geholpen, een luisterend oor geboden, navraag gedaan bij anderen, tips gegeven en is er echt voor mij geweest.

Ik wil Dian en haar collega’s dan ook met heel mijn hart danken voor de goede begeleiding en ik wil iedereen die op een nier wacht, of die een nier wil doneren ontzettend veel sterkte en kracht wensen tijdens dit traject.

Lieve groet, Saskia