Geduld is een schone zaak.....

Over mijn ervaringen als nierdonor heb ik diverse blogs geschreven. Omdat ik zo geraakt was over het hele donatieproces heb ik ervoor gekozen om als moderator en vrijwilliger bij Nieren.nl te gaan werken. Dit doe ik sinds 2017 en het is echt gaaf om alle groei en ontwikkelingen van Nieren.nl van zo dichtbij mee te mogen maken èn ook nog mee te mogen denken in beleid.

Maar wat doe je nu als moderator? Waarom zoeken mensen contact met mij of mijn collega Hans Suyling? Wat kunnen wij betekenen en wat komt er op ons pad?

Omdat ik donor ben probeer ik actief naar gesprekken en vragen te kijken die (potentiele) donoren stellen. Wat hebben ze nodig en hoe kan ik ondersteunen.

Naast de interactie via Gesprekken en Blogs heb ik eigenlijk het meeste contact via Berichten, dus in een veilige afgeschermde omgeving. De gesprekken zijn vaak bijzonder, persoonlijk en soms ook intens.
Een video verbinding zou nog een extra touch geven aan de contacten, hopelijk gaat dat nog komen op Nieren.nl

Hele gesprekken worden gevoerd over gevoelens, twijfel, pijn, teleurstelling en ook blijheid, trots en vreugde.
Het hele menselijke scala aan emoties komt voorbij tijdens de gesprekken. Soms is de inhoud van de gesprekken zodanig dat het eigenlijk mooi zou zijn om dat te delen met andere lezers van Nieren.nl.

En dat ga ik nu met jullie doen. Ik ga met jullie de ervaring delen van iemand die worstelt. Zij is een potentiële donor en wij hebben regelmatig contact over haar proces en wat het met haar doet.
Ik ga haar een mooie Friese naam geven (ik woon in Leeuwarden) omdat ik over een persoon schrijf en niet over ‘zij’ en ‘haar’ en ‘zij’ graag anoniem wil blijven.
Goed, het gaat dus over Nynke. Nynke woont in een ander deel van Nederland en wil heel bewust anoniem een nier doneren. Ze heeft hier lang en goed over nagedacht en is vastbesloten om het te gaan doen. Bijzonder aan Nynke is, is dat zij onlangs de kans heeft gekregen om misschien aan een bekende te gaan doneren, maar diep in zichzelf ervoer dat juist het anoniem doneren bij haar past.
Om met haar woorden te spreken; ik wil een daad doen zonder enig eigen belang en vertroebeling door relaties. Ik wil een nier geven aan een mens die mijn nier het meeste nodig heeft, ongeacht wie het is.
Vol overtuiging ging Nynke het voorbereidingstraject in en toen…..toen kwam Corona ook ons land binnen en overspoelde hele delen van Nederland. Het ontregelde ons zorgsysteem, planbare zorg verdween van de kalender en zo ook het recent opgestarte traject van Nynke waarin de eerste fase positief is verlopen. De motivatie bij Nynke bleef, maar de vraagtekens kwamen en komen, soms heftig, soms ook ongeduldig, soms ook onbegrip. Natuurlijk is er begrip voor het stellen van Corona gerelateerde prioriteiten, natuurlijk is er begrip voor extra voorzichtigheid m.b.t. patiënten met nierfalen, maar als de reguliere zorg weer wordt opgestart waarom zijn dan de wachttijden zo lang?
Om de lichamelijke onderzoeken te kunnen ondergaan heeft Nynke een consult nodig met een psychiater, wachttijd; een aantal maanden.

Nynke vraagt zich af waarom de wachttijden zo lang zijn terwijl er mensen staan te springen om haar nier die zij met zoveel compassie en overtuiging wil geven.

Tijdens een gesprek gaf ze aan dat ze wel eens wilde weten of zij hier uniek in is of dat ook andere potentiële donoren worden geconfronteerd met lange wachtlijsten en hoe zij hier mee omgaan.

Ze vroeg of ik haar hierbij kon helpen, zie hier ons blog!

Heb je ook een ervaring om te delen rondom dit thema dan wordt een reactie zeer op prijs gesteld.

Hartelijke groet van Nynke en Dian