Trots, blij en soms even slikken...

De nierverjaardag komt weer in zicht....19 juli is het 3 jaar geleden dat mijn linker nier is verhuisd naar mijn neef. We kunnen met recht de nierverjaardag vieren; het gaat hartstikke goed met hem, hij kan het leven leiden wat past bij een jonge man. Hier heb ik het voor gedaan! En hoe is het met mijn leven? Goed, maar anders. Ik heb het gevoel dat met de nier de helft van mijn energie is mee verhuisd. En dat is schakelen en aanpassen. Dat laatste lukt niet altijd goed omdat mijn geest bruist van energie en van alles willen, maar mijn lichaam zegt eerder STOP.

Kan ik hier mee omgaan? Ja, maar niet altijd en ik merkte dat er iets ging wringen als ik in de media al die fantastische verhalen lees over het doneren van een nier.

Het lijkt alsof het een fluitje van een cent is, je merkt er niks van, na 6 weken sta je weer op de schaats, na 10 weken loop je een race van 10 kilometer.

Want ik kan dat niet. Ik moet mijn energie en activiteiten altijd in balans houden.

Ben ik misschien jaloers? Ja, wel een beetje alhoewel ik het echt geweldig vind dat er donoren zijn die zo snel en goed herstellen.

Maar er zijn ook donoren die dat niet doen. En ook dat is een werkelijkheid, alleen die verhalen komen niet in de media. Toen ik benaderd werd door de Leeuwarder Courant om mee te werken aan een artikel over de gevolgen van nierdonatie heb ik JA gezegd.

Ik vond het wel spannend, ik wil het positieve verhaal vertellen, het is inderdaad bijzonder en mooi om te kunnen doneren, dat staat echt met stip op 1!

En het is goed om te erkennen dat niet elke donatie zonder complicaties verloopt.

Kortom, het eerlijke verhaal en dat is niet altijd makkelijk.

En weet je wat ook eerlijk is? Ik zou het zo weer doen!

Met dank aan José Hulsing van de Leeuwarder Courant voor de zorgvuldige uitwerking.

Hierbij de link naar het interview.

Ik ben benieuwd wat jullie ervan vinden!

Zijn er vragen? Ik vind het leuk als je contact met me zoekt.

Hartelijke groet, Dian