(w)elke waarheid is waar?

Er zijn nog twee ziekenhuisbezoeken gepland, naar de transplantatiechirurg en de anesthesioloog. Hier hangt eigenlijk niks meer van af, de belangrijkste beslissingen zijn genomen en ik mag doneren!

Het delen van dit feit roept reacties op en daarmee de meningen en waarheden van anderen. Ik beschrijf een aantal;

• Trots en bewondering. Vooral van collega's , familie en vrienden. Mijn leidinggevende geeft me alle support die ik nodig heb en zegt dat de keuze die ik heb gemaakt mij zo kenmerkt. Het doet me goed en maakt ook dat ik straks zonder schuldgevoel een aantal weken buiten beeld kan zijn.
• Twijfel. Moet je dit wel doen? Stel dat je man of dochter een nier nodig heeft? stel dat je zelf nierfalen krijgt? Ik vertel dat ik mijn leven niet laat leiden door risico's die niet aan de orde zijn. Ik maak mijn keuzes in het hier en nu en doe wat daarin het beste past.
• Toekomst. Mijn neef, broer en hun gezin kunnen weer vooruit denken en hopen op een leven wat makkelijker en leefbaarder is. Het feit dat er familie eigen DNA wordt uitgewisseld ervaren we allemaal als heel mooi.
• Bezorgdheid en angst. Mijn dochter is bang dat ik de operatie niet zal overleven en mij moeten verliezen is een onoverkomelijk doemscenario.
• Angst voor het inboeten aan kwaliteit van leven. Mijn man zijn kille reactie komt voort uit het feit dat hij bang is dat ik complicaties over hou aan de nierdonatie wat voor hem een negatief effect zal hebben. Ik ervaar dit in eerste instantie als egoïstisch, het gaat dus om zijn levenskwaliteit en niet die van mij.

De emoties waar ik het meeste mee moet liggen in mijn gezin, ik maak hen duidelijk dat elke mens autonomie heeft, keuzes kan maken en zelfbeschikkingsrecht heeft. Ook vertel ik hen dat ik nooit een keuze zou maken met grote gevolgen of risico's, niet voor mezelf en zeker niet voor mijn gezin, daarvoor zijn ze mij veel te dierbaar.

Dat besef landt. Ik vraag of ze naar de website Nierdonatiebijleven.nl willen kijken en of ze ook mee willen naar het UMCG , ik moet nog 2 dokters bezoeken. Ze mogen ook hun vragen opschrijven zodat ik ze met de dokters kan bespreken.

Langzaam komt de acceptatie....man en dochter hebben geen vragen en hoeven niet mee naar het UMCG.

Ik vertel hen dat ik hun waarheid begrijp en vraag of ze mijn waarheid ook kunnen begrijpen. Voorzichtig wordt er JA geknikt.

Inmiddels weet ik dat de operatiedatum 19 juli zal zijn. Nog een week of zes te gaan.

Ik ga 6 weken super gezond leven want ik wil in TOP conditie het ziekenhuis in gaan.