Op 15-05-2016 gaat de telefoon....

15-05-16, een prachtige mooie zonnige dag. Een collega uit het land is bij mij op werkbezoek, samen zitten we in gesprek als mijn telefoon gaat. Ik heb al een dikke week mijn telefoon angstvallig bij me wetend dat het UMCG elke moment kan bellen. Ik neem op en hoor; alles is goed, het licht staat op groen! Je linker nier gaat naar je neef, jullie zijn DE perfecte match.

Ik lach en straal, blij dat ik mijn neef kan helpen en blij dat ik dus helemaal gezond ben! Mijn collega is getuige van het gesprek en is dus de eerste die het hoort, bijzonder, omdat we elkaar vandaag voor het eerst hebben ontmoet en zij naast een hoop professionele informatie ook gelijk hele persoonlijke informatie krijgt over mijn situatie. Ze feliciteert me. Ik app mijn man, dochter, mijn neef , broer, schoonzus, nichtje, leidinggevende en dierbare vrienden. Mijn telefoon ontploft even later door alle lieve en hartverwarmende reacties.

Op weg naar huis stop ik bij ons nieuwe huis in Leeuwarden, waar we rond september gaan wonen. Ik weet dat mijn man checkt hoe de verbouw verloopt.

Ik loop naar hem toe, kijk hem aan en krijg geen reactie, niks. Behalve een slecht humeur door gedoe met de aannemer en bijbehorend gemopper gaat het niet over mij....mijn mooie bericht en dus ook ik worden genegeerd. Dat komt hard aan. Teleurgesteld en met tranen in mijn ogen draai ik me om en loop zonder iets te zeggen weg. Vlak voor ik weg rij zie ik een appje van mijn dochter; Mam, ik vind het heel mooi, maar ook zo eng. En dat is ook een kant van de werkelijkheid waar ik wat mee moet....