Doe ik het of doe ik het niet......

Voor mij was het wel duidelijk.....Gewoon Doen! Dicht bij mijn gevoel, maar ook verstand gebleven en die waren gelukkig in balans met elkaar. Na een week nadenken en elke keer weer voelen van DOEN heb ik mijn broer en mijn neef laten weten dat ik graag wil helpen om mijn neef kwaliteit van leven terug te geven. Voor hen ook een heel proces, mijn broer en schoonzus mogen niet doneren vanwege gezondheidsredenen, dus de twee meest betrokken personen die als eerste JA zouden zeggen zonder belemmeringen mogen en kunnen hun kind niet helpen.

Door hun directe familie mee te nemen en goed te betrekken in het verhaal hebben ze nooit hoeven vragen; wil jij misschien....spontaan boden 3 familieleden aan om te helpen, waaronder ik.

En ja....voor mij was het wel duidelijk, maar voor mijn man en dochter niet!

Ik vond dat ik mijn eigen keuzes moest kunnen maken, maar dat bleek minder eenvoudig dan ik dacht....

Mijn gezin vond dat ook zij een stem hadden in de besluitvorming, ik vond dat niet.

We hebben dit opgelost door het hele proces in stapjes te knippen en ook als zodanig te benaderen. Kan ik wel doneren? Ben ik gezond genoeg?

Dus geen zorgen voor de dag van morgen!