Alles achter de rug!

In een cross-over van meer donaties is mijn rechternier uitgenomen en bij een onbekende ontvanger terug geplaatst. Dit alles op een dag, door hetzelfde team op dezelfde operatiekamer. De ontvanger had een eigen donor, waarvan de nier naar iemand anders ging. Het principe van de cross-over. Na de operatie werd ik nogal ziek, want ik bleek slecht tegen morfine te kunnen. De pijn was beter te harden dan de morfine. Bij het bijkomen op de transplantatieafdeling kreeg ik niet echt veel aandacht van artsen (zeg maar: geen aandacht), maar er werd me uitgelegd dat dit komt omdat de ontvanger in hun ogen 'de echte patiënt' is. Het zal wel, maar ik begon me heel onbelangrijk te voelen. Niet omdat ik zo belangrijk was, maar ik had wel wat aandacht en zorg nodig. Na ontslag uit het ziekenhuis ging het nog steeds niet lekker, maar dat kwam omdat het afgesproken arrangement met een zorghotel getorpedeerd was - door het ziekenhuis. Al met al waren dit geen hoogtepunten in het hele donatie-circuit. Maar nog steeds ben ik blij dat er iemand wat aan mijn nier heeft. En ik kan oprecht verklaren dat mijn leven nog precies hetzelfde is als voor de operatie. Ik ben even fit en gezond en mijn bloeddruk is even (belachelijk) laag als gebruikelijk. Inmiddels zijn er verschillende mensen in mijn omgeving aangestoken door deze goede afloop: die hebben zich ook gemeld als potentiële donor.