Eindelijk: het gaat gebeuren! (3 augustus 2018)

Vandaag bericht uit het ziekenhuis: de operatie-datum is definitief. Als anonieme donor zijn plaats en datum voor dit blog niet relevant.

Nu er een datum is, weet ik zeker dat er ook een tijd is van na de operatie en het herstel. Als ik gewoon weer met mijn leven aan de gang kan. Niet dat ik me van de wijs liet brengen, maar de donatie heeft wel heel lang als een schaduw boven mijn leven gehangen. Zeker als ZZP-er die ook langer lopende opdrachten aanneemt, was het toch wel onhandig....

Bij het Korps Mariniers (waar ik tussen 2008 en 2010 rondliep) ontmoette ik een hele inspirerende man (Andre Bek) die me vertelde dat hij vier keer een nier gedoneerd had gekregen. De eerste drie keer van een familielid: die nieren deden niet wat ze moesten doen. En de laatste keer: de nier van zijn geliefde die het nog steeds heel goed doet. Hij schreef daar trouwens ook een heel indringend boek over: Dansen in het zand. Zijn verhaal en zijn boek hebben zeker ook bijgedragen aan mijn besluit een nier af te staan. Vandaar dat ik hierbij een beetje reclame voor zijn boek maak. Onlangs mailde ik hem over mijn op handen zijnde donatie en hieronder zal ik een stukje van zijn antwoord weergeven:

'Anonieme donatie heeft mij altijd enorm gefascineerd. Ik heb in het verleden meerdere malen met anonieme donoren gesproken. Wat mij opviel is dat ze allemaal hun eigen overtuigende verhaal hadden. Je redt een leven. Ik leid een fantastisch en vrij leven dankzij mijn geschonken nier. Daar ben ik mij elke dag van bewust. Het bezwaart mij niet, maar maakt mij een dankbaar mens die niets vanzelfsprekend vindt. Afgelopen zondag heb ik nog 25 km gelopen. Eind augustus ga ik weer met J. op vakantie om drie weken te duiken. Alles is weer mogelijk. En dan te bedenken dat er een periode is geweest dat ik geen 25 meter meer kon lopen zonder volledig buiten adem te raken. Ik leef gezond en bewust, maar niet als een monnik. Ik kan ook genieten van een borrel en lekker uit eten gaan met vrienden. Bij het Korps stort ik me geheel in mijn werk. Daar iets betekenen is voor mij een dagelijks statement. Ooit hoorde ik bij de zwaksten, nu werk ik bij en met de sterksten. Hoe contradictoir kan het leven zijn?'

Ik heb geen idee hoeveel er nog te melden gaat zijn tussen nu en begin september. Mochten er interessante dingen gebeuren: dan is daar zeker een verhaaltje over te vinden hier!