Groen licht (22 september 2017)

Na een dag onderzoeken - zie het vorige bericht - was de volgende stap een groen licht voor de donatie. Daartoe was ik weer een middag in het LUMC uitgenodigd, waarbij met verschillende artsen gesproken zou worden.

Het begint met een nefroloog die de uitslagen van onder andere de CT-scan met me doorneemt. Ze vertelt dat de werking van de nieren is gecontroleerd aan de hand van 3 x 24 uur urine verzamelen. Alles zag er prima uit. De CT-scan liet wel wat ongewenste zaken zien. Zo zit er op de rechternier een 'vlek' van 7 mm. Er is een Latijnse naam voor, maar het lukt me niet die te herhalen. Iets zorgelijker zijn cysten in de eierstokken. Hier ben ik eerder aan geopereerd en het valt me tegen dat ze weer opgedoken zijn, al heb ik nergens last van. Ze zijn wel rond de 4 cm groot. Men wil dit overleggen met Gynaecologie.

Na dit gesprek, waarbij de nefroloog heel optimistisch is, ga ik naar een transplantatie-chirurg. Een meneer die me gelijk vertrouwen inboezemt. Hij kent de uitslagen ook, maar focust zich vooral over de wijze waarop de operatie kan plaatsvinden. Hij stelt voor de linkernier uit te nemen, waarbij ik zeg voorkeur te hebben voor de rechternier: die met het vlekje. Als ik het zeg schrik ik er zelf van, maar hij vindt het volkomen normaal. In feite zijn er geen redenen om de rechternier niet te nemen, maar is voor de chirurg de linkernier handiger omdat er langere bloedvaten aanzitten. Hij onderzoekt me ook nog lichamelijk en prijst onder meer mijn 'slanke lichaam'. Mijn dag kan niet meer stuk! Hij legt me ook uit wat de 'Leidse snee' is: een operatiewond die tegenwoordig niet meer nodig is omdat er kijkoperaties mogelijk zijn. De jonge garde van chirurgen heeft altijd voorkeur voor kijkoperaties. Toen ik hem vroeg wat bij hem voorkeur had, antwoordde hij dat er sprake is van beroepseer. En in dat geval is het resultaat van een kijkoperatie mooier want minder gevolgen voor de patiënt. Maar het komt voor dat een echte snee in de buik de voorkeur heeft. Hij is van mijn leeftijd, dus nog opgeleid in het echte snijwerk.

De laatste afspraak is met een anesthesioloog die de protocollen rondom de operatie met me doorneemt. Ook besteedt hij veel tijd aan zijn beeldscherm bij het doornemen van alle formulieren die ik tevoren heb ingevuld. (Ondertussen bedenk ik dat hij hierdoor niet erg voorbereid lijkt op dit gesprek...) Ik laat het gewoon gebeuren en dan zegt hij dat het hem opvalt dat er praktisch overal neen is ingevuld, gemakkelijke patiënt dus. Ik ben inderdaad zeker weten een van de gemakkelijkste patiënten die ze onderhanden zullen hebben: alles normaal, geen allergieën, geen medicijnen. Als hij me vraagt of ik nog vragen heb, vraag ik hem of hij klaar is (even checken...). Dat is het geval. Dan zeg ik dat ik wel een opmerking verwacht had over mijn gebruik van drugs (een van de vragen op het formulier). Ik zie hem verschieten: die had hij over het hoofd gezien. Ik leg hem uit waar mijn drugsgebruik uit bestaat: soms verdamp ik wat wiet om beter te slapen. Die wijze van wiet gebruiken kent hij niet. Hij adviseert wel er voor de operatie zuinig mee te zijn, just in case.... Hij legt dat verder niet uit, maar het is geen probleem voor mij.

De middag is om en tot slot is er nog een gesprekje met de contactpersoon: Ruth. Ze zit aan de ontvangstbalie, dus er is geen privacy. Ze meldt me dat er 'volgende week' groen licht komt, na het multidisciplinaire overleg. Ondertussen is er nogmaals bloed geprikt omdat er een jongeman in Leiden is die nogal moeilijk matcht met donornieren. Ze wil weten of ik eventueel toch bereid ben mijn nier aan hem te doneren, in plaats van mijn deelname aan het landelijke cross over programma. Ik voel me ongemakkelijk (als anonieme donor, midden in een volle wachtkamer  met nierpatienten....) en zeg vlug dat ik het prima vind. Ik ga met een akelig gevoel weg.

Dat werd de dagen erna nog erger. Omdat ik DES-dochter ben is de kans op gynaecologische kanker groter dan normaal. Cysten in de eierstokken klinkt daarom niet als goed nieuws. Ik besluit - ondanks een eventueel groen licht - toch naar mijn eierstokken te laten kijken....

Inmiddels ben ik bijna twee weken verder en nog geen enkel geluid uit het ziekenhuis. Ik denk er niet constant aan, maar wel regelmatig. Wordt vervolgd....