De eerste hobbel (26 juni 2017)

Vrijdag 23 juni 2017 werd ik verwacht in het LUMC en hierover schrijf ik onderstaand verslag.

Ik was gevraagd me te melden bij de centrale inschrijving in de hal. Volgens planning was daar een half uur voor uitgetrokken. Ondanks de weinig goede zin van de mevrouw achter de balie, was een en ander binnen vijf minuten geregeld. Jammer dat de ontvangst niet wat vriendelijker was. Ik besloot toch maar naar Nierziekten te gaan (J8), wellicht kon het allemaal wat sneller.

En zo werkte het ook.

Dokter Wim van Dorp bleek een Haarlemse arts te zijn die was 'ingevlogen' om met mij het eerste gesprek te hebben. De reden hiervan is om te zorgen dat er geen enkel belang is bij het afstaan van mijn nier. Het was een leuk gesprek, wat blijkbaar korter was dan men gewend is. In mijn beleving was alles aan de orde geweest wat van belang is in deze zaak. Met de wijsheid van nu, natuurlijk...

Daarna had ik een zeer uitgebreid gesprek met mevrouw Ruth Dam, die me bijpraatte over alle ins en outs en bij wie ik me in goede handen voelde. Ze vertelde hoe het vervolg eruit ziet. Welke dilemma's ik nog ga tegenkomen. Welke complicaties zich kunnen voordoen en hoeveel onbekende donoren er zijn zoals ik: tussen tien en vijftien per jaar.

Waar ik heel blij mee was, waren  de opmerkingen over het ontbreken van obstakels zoals overgewicht en allergieën. Het afstaan van een nier blijkt op allerlei (goede) manieren geprotocolleerd te zijn. Ook daar was ik van onder de indruk. Er lijkt al aan alles gedacht te zijn. Ik moet wel wat keuzes gaan maken. Ga ik mijn nier afstaan in de Leidse regio, of kunnen ze er ook landelijk mee aan de slag. Dat is een enorme logistieke operatie, maar het kan lukken om door cross-over-donatie veel meer mensen tegelijk te helpen. Te zijner tijd zal ik daar zeker meer over schrijven.

Er wacht me nu een onderzoek door een psychiater, omdat het afstaan van een nier depressies kan veroorzaken. Daarna komt er een hele dag van onderzoek in de medische molen. Op die dag vindt er ook een CT-scan plaats. Ik ben al gewaarschuwd dat daar weleens iets uit blijkt dat ik normaal nog niet geweten zou hebben, kanker of zo. Ik wist gelijk dat dit dan maar zo moet zijn.

Van Ruth kreeg ik ook een container en diverse potjes mee omdat ik straks drie volle dagen urine moet verzamelen. Die dagen moet ik veel eiwitten eten, omdat die niet zichtbaar horen te zijn in de urine. Als ze wel zichtbaar zijn, is dat dus al een aanduiding van een probleem.

Wat mooi was om te horen, is dat men zeker wil zijn dat mijn overgebleven nier mij nog een jaartje over veertig kan dienen.

Tot slot mocht ik al een bloed en urine afstaan op de prikpolie, waar ik perfect geprikt werd - dus zonder gedoe, blauwe plek of wat dan ook. Ik ging huppelend naar huis, na deze eerste ervaring in het LUMC.