1 jaar later...

Deze week staat in het teken van terugkijken. Vorig jaar deze week:

Het starten met vasten, de laatste bezoekjes van familie en vrienden, koffertje pakken, afreizen naar Rotterdam, de operatie, het herstel, alles komt terug.

En wat is het heerlijk om alle lieve berichtjes nog eens na te lezen, de kaarten opnieuw te bekijken, de foto's terug op te halen. Wat een warmte en liefde spreekt er uit al die betrokkenheid.

Afgelopen week gingen Pé en ik voor de laatste keer op controle. Wat is ook nu weer iedereen hartelijk, vriendelijk en betrokken in het EMC.

In alle vroegte reizen we weer af naar Rotterdam en als eerste gaan we bloed prikken. Daarna hebben we ruimschoots de tijd voor een bakje thee maar we prikken altijd graag vroeg want dan is de kans het grootst dat de arts of verpleegkundige de uitslagen al heeft tijdens het consult. Even kletsen met Evelien, de niercoordinator, een glimp opvangen van dr. Kimenai, op het gemak wachten op onze controle.

Het is een dubbel gevoel dat we voor de laatste keer op controle gaan voor dit jaar. Dankbaar natuurlijk dat het hele traject probleemloos verlopen is maar weemoedig dat we nu niet meer met regelmaat op de poli zullen vertoeven. De artsen en medewerkers zijn zo vertrouwd geworden dat het moeilijk is om afscheid te nemen. Maar gelukkig zijn ook deze keer de waardes goed, (nierfunctie bij ons allebei 52%) neemt iedereen de tijd om met ons te praten en gaan we met welgemeende afscheidswoorden lekker lunchen in het restaurant.

Op onze planning staat ook: nog even naar afdeling 10. De verpleegafdeling waar we lagen tijdens de transplantatie. Schoorvoetend lopen we de lift uit. We herkennen meteen de gang, de wachtruimte en we zien bij de balie zelfs een bekend gezicht: Benjamin, de broeder die er tijdens onze opname ook was. We kunnen het kamertje waar ik lag nog even 'live' bekijken en het doet ons allebei goed op deze manier het jaar af te sluiten. Daar waar het allemaal begon en waar het nu zo positief eindigt.

Het motto 'vol vertrouwen' blijft onze lijfspreuk voor het komende jaar.

Als er me iemand zou vragen of ik het weer zou doen zou ik volmondig ja antwoorden want ik ben ontzettend dankbaar dat ik een prachtig gebaar heb kunnen doen voor mijn lieve vriendin. Wat de toekomst brengen zal weten we niet maar voorlopig ziet het er allemaal prima uit wat betreft onze nieren!