Operatiedag

Na de onrustige nacht vanwege het infuus ben ik rond 6.30 wakker en komt Pé nog even langs. We liggen samen in mijn bedje en luisteren naar Spotify liedjes die haar en mij rust geven, vrolijk stemmen, aan vroeger doen denken, we zijn allebei vol vertrouwen.

Gisteren had de dokter gezegd dat ik rond 7.15 zou opgehaald worden en om 8.00 de operatie maar Nick de nachtverpleger heeft al tegen me gezegd dat hij eerder aan een uurtje later denkt dus daar stellen we ons op in. En jawel, rond 8.00 komen er twee verpleegsters met een hele grote operatieschort mijn kamertje binnen. Ik zeg Pé gedag, hijs me in de schort maar dat is niks vinden de dames dus er wordt een kleinere gehaald. Dat past beter.

Ik ben super rustig en voel totaal geen spanning. Ik snap het zelf ook niet maar heb blijkbaar zo goed naar dit moment toe gewerkt dat het helemaal goed voelt. We rijden met het bed langs Pé haar kamer en we kunnen nog 1x naar elkaar zwaaien. Dan komen we via allerlei gangen bij de ruimte waar je voorafgaand aan een operatie verzamelt. Ik weet niet goed hoe het heet maar er is wel plaats voor minstens 28 bedden en het is er gezellig druk. De verpleging praat over koetjes en kalfjes en af en toe komt er iemand iets aan me vragen of aan mijn buurvrouw.

En dan nemen ze me mee naar de operatiekamer.

Het gaat gebeuren. We moeten een poosje wachten tot iedereen er is. Ook verheldert de chirurg waarom ze de dag eerder zei dat de operatie om 8.00 zou zijn. Ze bleek een uur mis ivm een intervisie. Als iedereen in de operatiekamer is en ik overgestapt ben op het operatiebed stellen alle artsen en assistenten zich voor. Iedereen zegt wat zijn of haar functie is. Chris, de arts-onderzoeker is er ook en hij heeft beloofd foto's te zullen nemen van mijn nier. Op verzoek van Pé en mij wordt Island in the Stream via Spotify afgespeeld bij mijn oor als ik onder narcose ga. (Een paar uur later doen ze bij haar hetzelfde "Ik krijg een deja-vu" zei de anesthesist, haha) Ik hoor nog de eerste klanken van Kenny Rogers zijn stem en ben dan onder zeil.

Terug op de kamer 's middags heb ik totaal geen herinnering aan de operatie of de recovery. Ik heb blijkbaar een waterijsje gegeten. Tegen mijn man Rob en Andrea gepraat maar ik val vooral steeds in slaap. Op een gegeven moment rijden ze Pé naar mijn kamer en super tevreden zwaaien we naar elkaar. Ik ben ontzettend duf en slaap af en aan. Pé is daarentegen klaarwakker en heel actief vanwege een hoge dosering prednison. Rob en Andrea kunnen bij haar verhaal halen. Ik heb weinig praatje.

Ik mag ook weer eten en kies van de iPad van het ziekenhuis Bami. Dit blijkt niet heel verstandig: de bami komt er net zo hard weer uit als dat ze erin gaat. De avond valt en de nacht komt en ik slaap, slaap, slaap. (O, ja pijn: Okee, het is niet lekker dat er onderin je buik een flinke jaap zit en dat je buikspieren doorgesneden zijn maar de pijnstilling doet zijn werk en ik lig zo stil mogelijk)