Rust zacht ...

Mijn neef was 10 jaar ouder dan ik ben. We hadden altijd een goed contact maar in de laatste jaren is onze band alleen maar hechter geworden. Mijn neef was als een broer voor mij en mijn allerbeste vriend. Op één of andere manier hadden we vaak een beetje soortgelijke tegenslagen in het leven en daar kon ik dan heel goed met hem over praten. We zaten op dezelfde golflengte qua belevingswereld. Het was zo enorm fijn om zo iemand als hij in mijn leven te hebben.

Vorig jaar werd mijn neef ziek, darmkanker. Maar mijn neef was ervan overtuigd dat hij hiervan zou gaan genezen. Hij was optimistisch, sterk en fit. Na de chemo's en bestralingen volgde de operatie. Het aangetaste deel in zijn darmen werd vorig jaar, op 9 augustus, weggehaald.

Op 12 augustus schreef ik het volgende app-berichtje naar hem: "Ik ben solidair met jou, ik lig ook in het ziekenhuis. Heel lang verhaal, maar even in het kort: ik heb een bloeding in de nier. Mijn rechternier moet eruit en ze gaan nu onderzoeken waarom mijn nier het begeven heeft."

We lagen op hetzelfde moment dus in het ziekenhuis. Hij in Arnhem en ik in Groningen. We hebben er het beste van gemaakt en zagen de humor er ook van in. We maakten elkaar aan het lachen door gekke selfies te sturen. Zo stuurde ik hem bijvoorbeeld een foto van mij met mijn been geslingerd om de infuuspaal en een 'duckface' om het plaatje compleet te maken.

In november 2017 werd ik geopereerd (nefrectomy) en toen was mijn neef al weer goed hersteld van zijn operatie. Hij was als één van de eersten die mij kwam bezoeken. Op de tweede dag na mijn operatie werd er flink druk gelegd op mij dat ik weer in de benen moest komen en gaan lopen. Gelukkig was daar mijn neef die mij uit bed hielp en mij bij de hand pakte. Zo liep ik, gesteund door mijn neef, de eerste pasjes weer door de gangen van het Martini Ziekenhuis in Groningen.

Mijn neef was er vaker voor mij wanneer het moeilijk was. Een aantal jaren geleden stierf een oom van ons. Hij lag opgebaard en ik durfde niet te gaan kijken om afscheid te nemen. Toen was het ook mijn neef, die mij bij de hand pakte en zei: "kom maar, dan gaan we samen."

Nu moet ik aanstaande vrijdag afscheid nemen van mijn neef. Hij is plotseling toch nog overleden... aan een hersenbloeding. Maar wie pakt mij nu bij de hand? Ik kan het gewoon niet geloven. Net nu we dachten dat het wel goed met hem ging. Drie weken geleden liepen we nog door het park in Arnhem, plannen te maken voor een leuk uitstapje voor volgende jaar. Bij het afscheid spraken we af dat ik begin augustus weer even langs zou komen. Nu kom ik vrijdag, 3 augustus voor zijn uitvaart ... ik had het mij zo anders voorgesteld.

41 jaren met herinneringen... alles komt weer boven. Eén van mijn eerste bewuste herinnering is dat hij een foto van hem en zijn vriendinnetje liet zien aan mij. Ze zaten op een zeilboot te stralen. Ik was 7 jaar en ik vond het maar niets. Ik zat namelijk in de fase dat ik verliefd was op mijn neef. Ik zag dan ook 'groen van jaloezie' toen mijn neef glunderend vertelde: "dit is mijn vriendin Didi." Waarop ik reageerde: "wat een stomme naam."

Dag knappe, stoere en lieve neef, rust zacht en bedankt voor alle mooie herinneringen. Voor altijd in mijn hart!