Dit ben ik!

Mijn naam is Katja, echter als je deze letters een beetje door elkaar husselt en op het laatst nog -tje toevoegt, dan krijg je mijn echte naam. De meest gehoorde reactie op mijn naam is: 'Kom je uit Friesland?'

Nee dus, in Groningen lopen er ook mensen met bijzondere namen rond. Ik ben een uit de klei getrokken Groningse boerendochter! Mijn vader was akkerbouwer in een klein plaatsje in Oost-Groningen. Ik ben daar geboren op 24 januari 1977, dat maakt mij nu dus 41 jaar oud.

Na de middelbare school ben ik een jaartje naar de Verenigde Staten geweest voor een highschool exchange, en vervolgens op kamers in Groningen waar ik de Pabo heb gedaan. Voor een basisschoolklas heb ik echter nooit gestaan. Ik werk namelijk met ontzettend veel plezier als programmabegeleider op een asielzoekerscentrum.

Ondanks dat ik mij toch wel gezond voel, ook met één nier, stapelen zich de mankementjes nu wel op. Rond mijn 20e was er 'paniek in de tent' toen bleek dat ik al een maand met een trombosebeen rondliep. Ook weer een gevalletje van 'niet naar de dokter willen'. De pijn werd ondraagelijk en ik begon flauw te vallen. Toen hebben mijn huisgenoten ingegrepen waarop mijn vader mij op kwam halen om mij af te zetten bij de spoedeisende hulp van het ziekenhuis.

Rond mijn 32e liep ik mijn huidige vriend tegen het lijf. Dat zou de vader van mijn kinderen moeten worden ... maar die kwamen er niet. Zo kwamen we in de malle molen van vruchtbaarheidsonderzoeken terecht. Uit het bloedonderzoek bleek dat ik een traagwerkende schildklier had, een subklinische hypthyreoïde o.b.v. M. Hashimoto. Daarvoor gebruik ik sindsdien dagelijks medicijnen. Toch bleef een zwangerschap uit en kreeg ik het label: onbegrepen verminderd vruchtbaar.

Na 5 jaar vruchtbaartheidsbehandelingen begonnen we aan het idee te wennen dat er geen kinderen zouden gaan komen dus hebben we dat hoofdstuk daarom afgesloten. Het leven heeft gelukkig meer te bieden.

In de zomer van 2017 kwam toen de bloeding als gevolg van een angiomyolipoom in mijn rechternier erbij. Sinds 22 november moet ik het met één nier doen. En vooralsnog gaat dat prima. Wel heb ik dagelijks last van het litteken wat ik kreeg onder langs mijn ribbenboog. Daarover in een latere blog meer.

Ondanks deze mankementjes voel ik mij goed en heeft het leven mij veel te bieden: reizen, uitstapjes, wandelen, huisdieren, familie, neefjes, nichtjes, bioscoop, theater en veel boeken lezen. Bovendien is mijn werk zo leuk dat ik het geen straf vind om daar een volledige werkweek door te brengen. Dit ben ik in een notendop :).