Achteraf bekeken, had ik eigenlijk eerder naar de dokter moeten gaan ...

Ondanks dat ik mij goed gezond voelde, had ik toch best vaak last van lage rugpijn. Ik voelde regelmatig een vlammende pijn laag op de rug. Ik had dan moeite om een fijne houding aan te nemen in mijn stoel, of op bed. Het liefste ging ik dan een ommetje maken, een stukje lopen en dan zakte de pijn wel weer af. Ik had deze pijn nooit in verband gebracht met mijn nier, ik dacht dat ik gewoon een zwakke rug had. Op momenten dat ik veel last had, dan zocht ik op het internet naar oefeningen om mijn rug te versterken. Ik had, achteraf gezien met deze klachten naar de huisarts gemoeten maar in dat opzicht ben ik een beetje lui of bang/schaamte dat ik de huisarts met iets pietluttigs lastig kwam vallen. In de praktijk kwam ik die keren dat ik naar de huisarts ging namelijk met iets 'wat gewoon even tijd nodig had en dan lost het zich vanzelf weer op.'

Achteraf ... daar heb je natuurlijk niets meer aan, maar toch denk ik vaak: 'wat als, ...'

Een paar weken geleden las ik namelijk dat de huidige first lady van de VS voor een nieraandoening een weekje in het ziekenhuis heeft gelegen. Volgens een uroloog zou het gaan om een kleine angiomyolipoom die preventief geëmboliseerd is. De bloedvaten worden dan afgesloten om de doorbloeding naar de angiomyolipoom te voorkomen.

Wat als ... ik eerder naar de huisarts was gegaan? Dan had ik wellicht een doorverwijzing gehad voor een echo waar de angiomyolipoom aan het licht was gekomen. En als we er dan op tijd bij waren geweest, dan was ik er misschien ook met een 'simpele' embolisatie vanaf gekomen in plaats van een half jaar uit de running en de gehele verwijdering van mijn rechternier.

Mijn les die ik hier uit heb geleerd, eerder naar de dokter gaan met klachten... ook al is het 9 van de 10 keer iets wat zich vanzelf wel weer oplost.

En de rugpijn? Daar heb ik sinds de nefrectomie geen last meer van gehad.