Afscheidsfoto

De wijsvinger van de transplantatiechirurg rolt het muiswieltje. Op het scherm zie ik hoe een zwart-wit film van mijn binnenste houterig worden afgespeeld. 

'Kijk, hier uw navelstreng,' zegt de chirurg. Ik raak opgetogen, hoeveel mensen zien hun navelstreng.

De dokter scrolt naar mijn nieren. Ze zijn beide geschikt maar de voorkeur van de snijspecialist neigt naar de linker. Alsof we twee collega's zijn bespreken we waarom en maken we een keuze voor de techniek van uitname. Mijn voorkeur voor een kijkoperatie wordt begrepen, gehonoreerd en vastgelegd. 
Ik kijk de chirurg aan en zeg: 'Ik heb nog wel één wens.'
Hij knikt: 'Zegt u het maar.'
'Ik wil graag een foto van mijn nier, nadat die uitgenomen is.'
Hij lacht en maakt een aantekening. 'Die vraag heb ik nog niet eerder gekregen. U moet het op de dag van de operatie zelf ook nog even aangeven bij de chirurg, maar het zal wel lukken.'

Het idee stemt me vrolijk.

Op de dag dat ik afscheid neem van een vriend die ik nooit zag, krijg ik een foto van hem.