Anoniem

Ik wil het doen en ervan weg kunnen lopen. Geen banden, geen verbintenissen, geen eeuwige dankbaarheid. 
De gedachte dat mijn keuze om te doneren de levens van een aantal mensen verandert en van één in het bijzonder, ontroert me. Maar ik wil niet weten wie het is. 
Dat is waarom ik hier de verhalen van patiënten niet lees. Ik vind ze allemaal hartverscheurend en wil geen dilemma's om toch een keuze te maken. 
De beste keuze is degene die gemaakt wordt door professionals en zo de grootste kans van slagen heeft. Ik bepaal dat ik het doe, zij bepalen voor wie ik het doe.

Als het gebeurd is loop ik er van weg. Mijn nier in de buik van een onbekende, en ik waarschijnlijk met een onbekende voor de rest van mijn leven in mijn hoofd.