Informed consent

Op enig moment krijg ik van de coördinator het formulier 'Informed consent nierdonatie bij leven' overhandigd. 
Alinea zeven en acht gaan over geld. Beter gezegd, over het ontbreken ervan.

Met ondertekening verklaar ik dat er geen sprake is van financieel gewin noch van betaalde bemiddeling. 

's Avonds typ ik diverse zoektermen in, druk op enter en in no-time heb ik duizenden hits. 
Een gevoel van ongemak maakt zich van mij meester als ik door informatie over handel in organen klik. Legaal is het bepaald niet, maar het betaalt niet slecht.

Ik moet er wel voor reizen; Indonesië, China, India, Zuid Afrika om wat exotische streken te noemen. Maar met bedragen tussen 60 en 150 duizend euro voor een nier, zal het vliegticket er toch wel bij in zitten. 

Ik droom even weg.

'Hebt u iets aan te geven?' vraagt de douanier bij mijn terugkeer uit den vreemde.

'Beste man, ik heb daar iets áfgegeven.' 
Ik zie een frons. Als hij me maar niet fouilleert. 

Een ton voor een nier is aanlokkelijk, maar hebzucht is een venijnige duivel. Als iemand bereid was er zoveel geld voor te betalen, ontstaat vanzelf de vraag of er iemand was die méér had willen geven.

Ik zet mijn handtekening op de stippellijn.

Voor niets is een prima prijs.