Sparta

Geachte lezer,

Op vrijdag 22-11-2013 ging ik met mijn zoon Sverre naar een thuiswedstrijd van Sparta Rotterdam.

Mijn zoon vroeg of ik iets wilde drinken en ik zou gezegd hebben doe maar koffie.

Hij kwam terug met de koffie die ik aanpakte.

Ik liet de koffie vallen deed mijn hoofd naar achteren en kreeg m'n eerste hartstilstand.

Mijn zoon geheel in paniek en heeft met een andere supporter, Robert van Rij, mij als eerste gereanimeerd.

Sverre, mijn redder, mijn held.

Ze hebben mij op de trappen tussen de tribunes gelegd en daar gedurende meer dan 20 minuten gereanimeerd m.b.v. brandwachten en ambulancepersoneel.

Zodra het mogelijk was ben ik met gillende sirene en mijn zoon in een tweede ambulance naar het EMC in Rotterdam gebracht.

Daar stond al een team verplegend personeel klaar en ik werd naar de interventiekamer gebracht om een katheterisatie te ondergaan.

Echter daar kreeg ik de 2e hartstilstand. En hebben ze me "geshockt".

Mijn vrouw, Erica, dochter Lieke en haar vriend en de vriendin van Sverre, waren inmiddels ook in het EMC gearriveerd. Op een gegeven moment vertelde een cardioloog tegen mijn vrouw dat het beter zou zijn om de familie te roepen daar ik de volgende dag niet zou halen.

Mijn vrouw, Erica, wilde daar niet aan en zei dat ze niet wilde dat ik de volgende dag niet zou halen.

De kinderen waren en haar lieveling zus en zwager waren er dus dat deed ze niet.

Ik heb de volgende dag gehaald en werd die zaterdag en zondag op 33 graden gehouden daar ze niet wisten hoe het met mijn hersenen en ingewanden was. Of ik een zuurstoftekort heb gehad.

Mijn vrouw, onze kinderen en haar zus mochten niet naar huis en hebben 4 nachten in het ziekenhuis moeten verblijven i.v.m. mijn kritieke toestand.

Maandag 25-11-2013 ging mijn vrouw naar de IC waar ik lag en ze schrok van al het aanwezige personeel. Ze dacht dat het nu over was met mij. Gelukkig niet.

Er kwam een cardioloog naar haar toe met de mededeling dat ik woensdag 27-11-2013 geopereerd zou worden en dat er een gesprek gepland stond met de hartchirurg die mij zou gaan opereren.

Mijn vrouw dacht, gelukkig, dan heb ik hem in ieder geval nog 1,5 dag bij me.

Op maandag 25-11-2013 om 18.00 uur had het gesprek tussen mijn vrouw en kinderen en de chirurg plaats.

Mijn vrouw vertelde dat zij geen beslissing kon nemen over mijn leven.

De chirurg snapte dit maar zei hij er valt niets te kiezen.

Laten we hem liggen gaat hij zeker dood.

Een operatie was onvermijdelijk.

Maar het zou een zeer risicovolle operatie worden.

Doordat er veel mensen, ongeveer 15 man, mij in het Spartastadion gereanimeerd hadden was mijn borstbeen gebroken.

Ook had ik 3 gebroken ribben en 2 ingeklapte longen. 

En wat er nog meer kapot zou kunnen zijn.

Maar, zei de chirurg, ik zou niet op woensdag 27-11-2013 maar op dinsdag 26-11-2013 geopereerd worden.

De chirurg gaf aan om een kaarsje op te steken dat zou helpen.

Op 26-11-2013 ging ik om 8.00 uur naar de operatiekamer en mijn vrouw zou tussen 12.00 en 13.00 uur gebeld worden door de chirurg.

Inderdaad om 12.20 uur werd mijn vrouw gebeld.

De operatie was geslaagd meer ik moest weer terug naar de IC en het was het beste als ze pas na 16.00 uur maar mij toe kwam.

Ik heb tot 4-12-2013 op de IC gelegen en daarna nog 9 dagen op de MC. Van de periode op de IC weet ik heel weinig.

Op 11-12-2013 mocht ik naar huis. Ik was ernstig verzwakt en vol angst. Durfde niet veel.

Ik was blij als ik ‘s ochtend besefte dat ik er nog was.

Voor mijn vrouw die al 3 weken in een soort rollercoaster zat en geleefd werd kreeg het druk met al de mensen die langs wilde komen.

Toen het rustiger werd stortte mijn vrouw volledig in en zag telkens die cardioloog die haar vertelde dat het afgelopen zou zijn met mij.

Ging ze slapen, werd ze wakker telkens was hij daar.

Uiteindelijk heeft ze professionele hulp gezocht en dat heeft haar, gelukkig, goed gedaan.

Ik begrijp dat mijn gezin door een hel is gegaan en ook mijn kinderen.

Onze dochter had net te horen gekregen dat ze weer zwanger was en ik lag op sterven.

Ik vind het zo knap hoe mijn vrouw om gaat met het gebeuren.

Op 23-2-2014 werden wij door Sparta uitgenodigd om een wedstrijd, met de familie, bij te wonen. Dit was een hele emotionele gebeurtenis.

blob:https://www.nieren.nl/d579778c-4bb4-48ce-9080-dc591e2f42edblob:https://www.nieren.nl/63571d75-e5d9-463b-99bd-c022187e188b

November 2014 toen ik voor mijn gevoel 1 jaar werd in mijn tweede leven, zo voelt het echt, heeft TV Rijnmond een reportage gemaakt.

blob:https://www.nieren.nl/992cb696-b0f2-4928-9f1c-9144f95631f8Klik 2 keer op onderstaande filmpje

De buitenwereld beseft niet hoeveel verdriet je gezinsleden hebben.

Ik heb het ondergaan maar mijn gezin hebben alles meegemaakt.

Door dit alles hebben mijn nieren ook een klap gehad.

Toen ik bij de cardioloog in het EMC kwam voor controle zei hij ook,

je hart is goed gerepareerd maar nu moeten we je nieren goed in de gaten houden.

Ik ben van een nierfunctie van 21% in 2014 nu beland op een nierfunctie van 14%.

Om de 2 à 3 maanden ga ik op controle bij de nefroloog en sinds juni 2020 ben ik aangemeld bij “Eurotransplant”.

Mijn zoon wilde een nier afstaan en ik zou een nier van hem kunnen ontvangen.

Ik vind het een heel mooi en groots gebaar van hem maar het bracht mij ook in gewetensnood. Hoe lang heb ik nog te leven

Ik ben al jaren hartpatiënt en mijn vrouw d’r vader en broer zijn overleden aan hartproblemen. Dus wat erft hij van ons. Ik wil hem zijn gezondheid niet afnemen.

Ik vind het heel egoïstisch van mijzelf als ik een nier van hem zou aanvaarden.

Ik volg wel een dieet om mijn kalium laag te houden en dat lukt goed door geen rood fruit, geen tomaat, geen banaan, 1 appel per dag, geen sinaasappels en matig gebruik van melk en yoghurtproducten te nemen.

Ook eten we altijd zoutloos zover dat mogelijk is en sinds medio 2020 tot nu toe schommelt mijn nierfunctie tussen de 16 en 14 % en ik voel mij heel goed.

De nefroloog van het EMC wilde mij op de transplantatielijst plaatsen maar in april 2021 hebben we de afspraak gemaakt dat we het iedere halfjaar aan kijken hoe het met mij gaat.

Mocht ik, onverhoopt, problemen krijgen dan kan ik altijd EMC bellen om te kijken wat dan de beste optie is.

Ik probeer iedere dag te fietsen en ga eens in de week 1,5 uur sporten in de sporthal.

Ik hoop dat het nog lang stabiel blijft.

Willem Vermeer