Hoe gaat het met je?

Het gaat goed, dat is lang geleden dat ik dat echt kon zeggen en dan ook echt kan menen. Het gaat namelijk ook goed en dat is gewoon erg fijn. Een jaar geleden was ik nog echt ziek en moest ik in februari aan de dialyse. Het is nu een jaar later en ik sport weer, ben druk bezig om weer aan het werk te kunnen en kan weer leuke spontane dingen doen. Zijn er dan geen dingen die me tegen vallen? Ja tuurlijk wel, het gaat voor mij niet snel genoeg allemaal. Althans in mijn hoofd mag alles wel 10 keer zo snel gaan, maar ik weet nu wel dat alles goed gaat en dat het in een goed tempo gaat. Het enige wat ik merk is dat ik nog wel soms vermoeid ben en dat mijn conditie nog niet op het normale niveau is. Maar ja ik kan zonder moeite de trap op rennen, zelfs een paar keer achter elkaar, dat lukte me een jaar geleden echt niet.

Wat is er allemaal gebeurd de afgelopen weken. We zijn op wintersport geweest met de familie van mijn vriendin. Dit was weer erg gezellig, ondanks dat ik zelf nog niet ben gaan skiën. Het leek me verstandiger om nog niet van de berg te gaan, maar volgende keer ga ik zeker wel weer. De eerste dagen was ik niet heel fit, ik was moe en had wat last van mijn darmen en longen. Na drie dagen was dit weer voorbij en had ik energie voor tien. We waren met tien man sterk en van die tien zijn er zes goed ziek geworden. Het was/is dan ook wel bijzonder dat ik geen griep te pakken heb gekregen.

Bij controle na de vakantie vond de arts dat ook, hij zei dat ik wel wat griepsymptomen had gehad. Maar dat de griep niet had doorgezet. De arts zou wat extra dingen controleren in mijn bloed en plande een belafspraak een week later in. Dit om te controleren of de griepsymptomen er nog waren, gelukkig waren die niet meer.

Ik had ook een afspraak met de dermatoloog. Er waren twee dingen waar ze naar moesten kijken. Ik had wat wildvlees zitten in mijn hals, waar de katheter had gezeten. Dit was wel wat naar binnen getrokken, alleen het was nog steeds zichtbaar. Daarnaast heb ik last van acne van de prednison. Voor de acne kreeg ik een gel, omdat de pillen niet echt heel goed zijn voor je nieren. De behandeld arts zei wel dat het kon, maar we gaan eerst proberen met een gel. Het stukje wildvlees werd weggehaald en werd voor de zekerheid opgestuurd om te kijken of het geen kwaad kon. Er werden nog foto’s gemaakt van mij voorhoofd, buik/borst en rug, dit om te kijken bij de controle over drie maanden of de gel heeft gewerkt.

Het andere goede nieuws is dat ik binnenkort weer terug mag naar mijn oude nefreloog. Niet dat ik ontevreden ben over het Radboud, helemaal niet eigenlijk. Maar het is wel een teken dat het goed gaat. De bloedwaardes zijn constant en als ze dat over drie weken weer zijn, dan gaan ze alles in orde maken. Wel moeten alle onderzoeken afgerond zijn in het Radboud. Omdat ik nog wel af en toe last heb van mijn darmen en het stoppen met verschillende medicatie niet lijkt te helpen. Hier voor heb ik nog een simoïdoscopie in de planning staan. Het is dan ook te hopen, dat ze iets vinden en dat ze er iets aan kunnen doen. Dan kan ik namelijk weer naar het CWZ toe.

Dat is het medische verhaal van de afgelopen weken. Ik ben ook weer in de weer geweest met mijn coach. Dit loopt ook allemaal goed en ik heb mijn CV aangepast, LinkedIn bijgewerkt en we hebben een plan van aanpak. Er is dus weer perspectief en kijk op de toekomst. Dit zorgt ook voor een goed gevoel. We hebben besloten om te gaan kijken of de financiële sector iets voor mij is. Ik ben zelf altijd erg dol op cijfers geweest en er verbanden in te zoeken. Alleen dit heb ik nooit fulltime gedaan. De coach heeft twee gesprekken geregeld met bedrijven uit de financiële sector, om met elkaar in gesprek te gaan. Zij zullen dan uitleggen wat het werk allemaal inhoud en misschien dat er dan mogelijkheid bestaat om er werkervaring op te doen. Afgelopen week heb ik mijn LinkedIn pagina aangepast en een bijdrage erop gezet dat ik op zoek ben naar werk. Het leverde niet direct reacties op, maar de eerste stapjes zijn gezet.

Psycholoog:” Hoe gaat het met je?”

Ik:” Het gaat goed!”

Psycholoog:” Weet je, dat dit de eerste keer is dat je hebt gezegd dat het goed met je gaat.”

Ik:” Oh ja? en dat na ruim anderhalf jaar.”

Het lijkt een kleine mijlpaal te zijn, maar het is eigenlijk een grote mijlpaal. De vraag die je neus uitkomt, kan ik eindelijk weer met goed beantwoorden. Het is amper voor te stellen, dat er twee jaren geleden werd vastgesteld dat ik best wel heel erg ziek was. En dat je nu weer naar de toekomst kan kijken en dat je je weer goed voelt. Het is over twee maanden bijna een jaar geleden, dat de operatie is geweest. Er zijn zoveel dingen gebeurt de afgelopen twee jaren. Ik ga er voor dat het op deze manier verder de goede kant op gaat.