Hoe vertellen we dit onze dochter(s)?

Aangezien mijn klachten toch steeds zichtbaarder worden en dan met name de vermoeidheid hebben we besloten om ook onze dochter Tess (4) te vertellen wat er precies aan de hand is met papa. Dit was toch een beste stap voor ons. Onze jongste dochter Lotte is 2 dus die hebben we nog niets verteld.

Voordat we het haar hebben verteld heb ik eerst op de facebookpagina "Onderonsje nierpatienten" de vraag gesteld hoe anderen dit hebben gedaan en hier echt wel veel goede tips gehad. Daarnaast hebben we ook eerst de juf van Tess geinformeerd. Dit zodat mocht Tess vragen hebben of er over beginnen in de klas dat de juf wel weet waar het over gaat.

Ook heb ik van te voren een boekje gekocht 'Jouw Lijf' (zie afbeelding). Hierin staat wat meer uitgelegd over hoe je lichaam werkt en staat er ook een kort stukje in over de nieren wat die nou precies doen.

Na school op een woensdagmiddag was het dan zo ver en hebben we het tijdens de lunch verteld. Bewust hebben we het wel gewoon luchtig gehouden en niet te zwaar en spannend allemaal. Het is wel mooi om te zien hoe zo'n klein meisje dit dan oppakt en ook de positieve dingen meteen ziet zoals dat papa nu wel heel veel thuis is. Al heel snel ging het ook weer over koetjes en kalfjes.

Sinds ze het weet krijg ik wel wat meer tekeningen en knutselwerken van haar wat erg leuk en lief is. Voor ons zelf was het ook echt wel een opluchting om het vertellen, ik zelf vond het ook erg fijn dat ik nu gewoon kan zeggen en uitleggen als ik moe en even niet wil spelen en dat ze het dan ook begrijpt.

Wat lastiger is het met Lotte die uiteraard de problemen nog niet echt begrijpt. Laatst lag ik op de bank en was ik echt helemaal kapot, Lotte kwam naar me toe, gaf me een hand en zei "kom papa". Ik zei tegen haar dat ik moe was en graag wou blijven liggen. Daar had ze weinig boodschap aan en ik moest toch echt mee. Heerlijk!