Ober, mag ik alsjeblieft een extra bakje saus?

Eten delen
Ik ben opgegroeid in een gezin en familie waarin iedereen van elkaars bord eet. Bakken chinees, snacks, chips, vlees, een lopend buffet, BBQ, gourmetten. Niemand kijkt vreemd op als er tijdens het eten iemand met zijn vork een stuk eten van je bord prikt en het zonder blikken of blozen in zijn mond stopt. Mensen die van buiten de familie komen en aanschuiven moeten daar in eerste instantie vaak even aan wennen, maar een jaar later, weten ze niet beter en doen ze net zo hard mee. Het geeft altijd een extra dimensie aan een maaltijd. Het zorgt, als je het mij vraagt net voor dat beetje extra gezelligheid en sociale binding.

Met de komst van corona is deze extra dimensie nagenoeg verdwenen.

Tapas
Bij ons in het dorp zit een heerlijke tapastent. Het is er gezellig, het eten is lekker en de kwaliteit is goed. Het is een van de zeldzame plekken waar ik de voedingsadviezen naast me neerleg en geniet van de opgediende carpaccio en de sushi. Vorig jaar heb ik mijn moeder en haar partner uitgenodigd om daar te gaan eten ter ere van mijn driejarige vernier-& pancreasdag. Het was een geslaagde avond. Iedereen bestelde wat hij/zij lekker vond en er werd zoals gewend, rijkelijk gedeeld en van elkaars bord geprikt en gegeten. Nog voor ik mijn eigen bestelde gebakken garnalen had geproefd waren deze al door de anderen onder mijn neus weggevist. Ik lachte, haalde mijn schouders terwijl ik het laatste stukje ossenhaas aan de overkant aan mijn vork prikte en bestelde nieuwe portie. Blijkbaar viel dit gerecht in de smaak.

Afgelopen week zaten we er weer met mijn moeder en haar partner. Deze keer om onder andere de afgeronde stage (8,5) te vieren. Ook dit keer bestelde iedereen waar hij/zij zin in had, alleen dit keer bleven de bordjes op hun plek. Er werd niet meer van elkaars bord gegeten of onderling geruild, behalve tussen partners. Als we wisten dat een ander het ook lekker vond, werd het zorgvuldig naar een helft van het bordje geschoven en pas uitgedeeld als de ander klaar was. Waar normaal iedereen zijn brood, vlees, friet, door dezelfde klodder saus haalde, vroegen we nu de over om extra dessertlepeltjes om de sauzen over de borden te verdelen. Het was geen vooraf afgesproken werk. Het gebeurde, omdat iedereen zich bewust was van de risico’s en de gezondheid van de ander respecteerde.

Kleine veranderingen
De overheid richt zich op grote veranderingen waarvan ik me afvraag of het werkt. Misschien zijn het juist wel de kleine veranderingen die het verschil maken of iemand wel of niet besmet wordt met Corona, ongeacht waar ze zijn en met hoeveel man. Ik draai mijn gezicht net iets verder weg als mensen tegen me praten of langs me een lopen. Het grootste risico zit hem in de kruisbesmettingen. Besmettingen die middels een tussenobject plaatsvinden. Tijdens een BBQ met vrienden merkte ik dat waar voorheen de flessen fris de kring rondgingen nu de glazen naar degene met de fles werden toegeschoven. Geen 10 handen die het slabestek aanraakte, maar 1 persoon die voor 5 man, de sla op de borden schepte. In groepen waar gezondheid niet vanzelfsprekend is vinden dit soort kleine veranderingen onbewust en zonder overleg plaats. Het geeft mij een veilig gevoel. Er wordt nog steeds eten gedeeld, maar op een andere manier.

Guilty pleasure

Ondertussen geniet ik extra van de momenten dat ik samen met mijn vriend op de bank zit en we tijdens het kijken van een film hersenloos onze opgewarmde snacks door hetzelfde bakje saus heen halen en samen een blikje bier delen.