Vertrouwen

Het is alweer een tijdje geleden dat ik mijn Caminofamilie gezien heb. Ons gezamenlijke wandeling naar Santiago heeft een bijzondere band opgeleverd. Na 3 maanden Corona lockdown durfden we het aan om bij een van ons af te spreken, te wandelen en te BBQ-en. De omgangsregels met betrekking tot Corona zijn geen issue. Er is een onvoorwaardelijk onderling vertrouwen dat iedereen de standaard omgangsregels, die we als risicogroep al jaren hanteren, naleeft. Eigenlijk is er maar 1 regel: Bij twijfel, blijf thuis.

Ik weet niet beter dan dat ik voor vertrek zorgvuldig mijn situatie overweeg; vorm ik een risico voor mijn eigen of andermans gezondheid? Dan blijf ik thuis. Niets meer niets minder. Vriendlief was 's morgens zonder problemen naar zijn werk vertrokken en ik ben na een stageoverleg met Bossche bollen richting de Utrechtse heuvelrug vertrokken.

Na een heerlijke middag reed ik niets vermoedend naar huis. Thuisgekomen tref ik vriendlief slapend op de bank aan. Met rode vochtige ogen en een dichte neus wordt hij wakker. Hij hoest. Dat doet hij wel vaker, maar deze keer klinkt het anders.

Zonder veel interesse te tonen, vertrekt hij naar bed. Ik blijf beduusd en verward achter in de kamer.....

Als ik naar bed ga, leg ik mijn hand op zijn voorhoofd. Geen koorts. Met een zucht ga ik aan het andere eind van het bed liggen met mijn rug naar hem toe. Ik heb het slaapkamerraam open gezet voor de ventilatie. We zien morgenochtend wel weer verder. Het wordt een onrustige nacht.

"Jij blijft vandaag maar thuis", dit is niet goed en het lijkt me nier verantwoord dat je in deze situatie met deze klachten naar je werk gaat. R. is schilder en heeft de afgelopen weken nog gewoon gewerkt. Hij heeft gelukkig nog steeds geen koorts. Ik voel me brak, maar verzamel al mijn energie en moed en vertrek om 9 uur naar het LUMC voor mijn 3-maandelijkse controle. "Drink genoeg en pak je rust!" adviseer ik hem "Geen tv, en luister naar je lijf, desnoods slaap je de hele dag." Ik voel me gelukkig nog steeds schoon: ik heb geen klachten en zit, op dat beetje vermoeidheid na, lekker in mijn vel. Laat dat alsjeblieft zo blijven.

De uitslagen in het ziekenhuis zijn goed. Ik bespreek de situatie met mijn internist: "laat hem testen, zodra dat kan. Neem de nodige maatregelen maar blijf realistisch; het hoeft geen Corona te zijn, heh". Ik knik.

We zijn inmiddels 2 dagen verder. Het gaat beter met vriendlief. Ik heb nog steeds nergens last van. Terwijl vriendlief op de bank hangt, zit ik boven te studeren. Vriendlief scharrelt door het huis, brengt me af en toe een kop koffie. We blijven van elkaar op afstand en ik hou bewust overal de deuren en ramen open. De honden krijgen extra knuffels, nu we die even van elkaar moeten missen. "Breng deze maar naar de baas", zeg ik tegen één van de honden als ze boven komen checken waar ik mee bezig ben."

We hebben vertrouwen in elkaar en in de situatie. We treffen de nodige maatregelen om de risico's te beperken. We beperken fysiek contact tot de honden, verdelen de toiletten, ruimen ons eigen troep op, nemen zo min mogelijk risico en houden zoveel mogelijk rekening met elkaar. Je kunt niet voorzichtig genoeg zijn, ongeacht of het nu om het Coronavirus of een ordinaire buikgriep gaat.

Hopelijk wordt vriendlief snel weer beter en blijf ik buiten schot. Het is nog even afwachten. Tot die tijd, houd ik me rustig, neem ik geen onnodige risico's en blijf ik, zolang dat niet dringend noodzakelijk is, gewoon thuis.