Zoek naar mogelijkheden binnen je beperking

Inmiddels lig ik, na bijna 2 maanden quarantaine, met mijn voet omhoog op de bank. Mijn teen heeft het verloren van de vlisotrap en protesteert heftig als ik er op probeer te staan. Beperkt vanwege mijn vermoedelijk gebroken teen, gevangen door de maatschappelijke beperkingen vanwege het coronavirus, besef ik me hoeveel vrijheid ik eigenlijk nog had binnen mijn zelfontworpen quarantaine regels.

2 maart begon ik met mijn stage. De coronacrisis had net het weekend ervoor zijn intrede gedaan. Ik heb mijn pas en inloggegevens gehaald en werd binnen 2 uur na de aanvang van mijn stage weer naar huis gestuurd vanwege mijn immunosuppressiviteit: "Nee, we willen niet dat je hier in het ziekenhuis een risico loopt en vertrouwen erop dat je vanuit huis voldoende in staat bent om aan je stageopdrachten te werken".

Eén keer ben ik nog terug geweest om een werktelefoon op te halen. De rest van de week werk ik 4 dagen aan mijn stage, waarbij ik 2 keer per week telefonisch overleg heb met mijn stagebegeleider over de ontwikkelingen. Ik hou me bezig met de informatiebehoefte rondom het gebruik van een digitale app in het ziekenhuis. Ik verdiep me in de theorie, schrijf een handleiding, en ben bezig met het ontwerp van een vragenlijst om inzicht te krijgen in de informatiebehoefte van cliënten en patiënten met en zonder digitale vaardigheden.

Daarnaast hou ik de corona ontwikkelingen nauwlettend in de gaten. Ik verbaas me over sommige reacties en probeer het gedrag en de psychologische processen die met de komst van dit virus gepaard gaan te begrijpen. En ja, ik kan goed begrijpen dat deze pandemie bij veel gezonde mensen angst en onzekerheid veroorzaakt.

Angst en onzekerheid waar mijn ouders 33 jaar geleden mee geconfronteerd werden, toen zij te horen kreeg dat hun dochter vatbaarder zou zijn en zieker zou worden door voor gezonde mensen onschuldige ziekteverwekkers (waaronder virussen). De afweer onderdrukkende medicatie die nodig zijn om mijn donornier te beschermen, hebben nu eenmaal een keerzijde.

Nu, 33 jaar later, slik ik die medicatie nog steeds en heb ik geleerd hoe ik, iedere dag opnieuw, onder wisselende omstandigheden, elke mogelijk besmettingsrisico uit de weg kan gaan en tot een minimum kan beperken. Ik leef mijn hele leven al met een verlaagde afweer. Gevoelig voor ieder virus wat er rondwaart. Guess what...

Ik ben er nog steeds. Zonder 1,5 meter afstand, wel met een portie gezond verstand. Met name in de wintermaanden ga ik besmettingsrisico's zo veel mogelijk uit de weg. Niet naar grote drukbezochte evenementen, liever niet met ov. Ik doe boodschappen als het rustig is, draai mijn hoofd weg van mensen waarvan ik vind dat ze dichtbij staan en waarbij afstand nemen even geen optie is. Ik zit in restaurants altijd ergens aan de buitenkant met de tafel tussen mij en de rest van de gasten. Door mijn omgeving wordt ik gewaarschuwd als er iemand ziek is en kan besluiten thuis te blijven, net zo goed dat ik thuis blijf als ik het vermoeden heb dat ik anderen aan zou kunnen steken. Het gaat na al die jaren onbewust en het werkt. Ik en de mensen nemen hun verantwoordelijkheid niet alleen voor hun eigen, maar ook voor mijn belang.

Wat ik nu zie gebeuren in de maatschappij is een reactie van onmacht en onwetendheid door een groep mensen zonder ervaring. Sommige situaties in het leven kun je alleen overwinnen dóór ervaring. Vallen en opstaan, niet door als een bang haasje thuis op de bank te blijven zitten, of je verstoppen in allerlei wetenschappelijke artikelen tot je de puzzel op papier compleet hebt.

Het grootste probleem achter dit virus is angst, angst voor het onbekende, angst voor gezichtsverlies, angst om ziek te worden, angst om door ziekte voor minder aangezien te worden dan de rest en last but not least, angst voor de dood, veroorzaakt door de angst om de controle te verliezen en erachter te komen dat wij als mensheid, het nooit van de natuur zullen winnen.

Ik vind vind die coronamaatregelen eigenlijk nog niet eens zo heel erg. Het scheelt me 4 dagen per week reizen. Tijd en energie die ik nu met liefde en plezier in mijn stagewerkzaamheden, het huishouden, mijn huisdieren en de bouw van een buitenverblijf voor mijn fretten steek. Als thuiswerken het nieuwe werken wordt, verbeterd dit voor mij als nierpatiënt aanzienlijk mijn kansen en mogelijkheden op de arbeidsmarkt. Want na een eerdere stage op kantoor in 2004, liep ik na een maand te hoesten en te proesten door een combinatie van een verkeerd afgestelde airco en een gebouw vol mensen die hutje mutje op elkaar zaten te werken. Eén groot festival voor virussen en bacillen om hun slag te slaan, waar niemand last van leek te hebben, behalve ik, vanwege mijn onderdrukte afweersysteem.

Misschien wordt het eens tijd dat de mensen van de overheid eens met ons gaan praten over welke maatregelen nodig zijn om de regels te kunnen versoepelen.

Ze roepen wel dat we alleen samen corona onder controle krijgen, maar is er wel eens iemand uit Den Haag met een groep mensen in gesprek gegaan die al jaren overleeft in een wereld met virussen die allemaal minstens net zoveel risico vormen als het coronavirus voor gezonde mensen? Deze mensen weten als geen ander hoe zij met hun verzwakte afweersysteem deze situatie met gezond verstand kunnen benaderen om ieder mogelijk besmettingsrisico uit de weg te gaan.

Vertrouw op je lichaam, neem je eigen verantwoordelijkheid, luister naar je gevoel en gebruik je gezonde verstand. Dat heeft voor mij tot nu toe altijd uitstekend gewerkt. Geniet van het leven en vind je geluk in de kansen en mogelijkheden binnen je beperking pas dan ervaar je alle vrijheid.

Succes en keep safe!