Thuismeting: Prograftcurve

Afgelopen week was ik voor mijn kwartaalkeuring in het ziekenhuis. 3,5 maand na mijn vorige afspraak. Ik besefte me dat ik nog nooit in mijn hele leven zolang buiten het ziekenhuis ben geweest. Een record! Ik had de avond daarvoor in een hotel geslapen omdat ik geen zin had om dinsdagavond na een bijeenkomst bij het ministerie van VWS 1,5 uur naar huis te rijden om vervolgens de volgende ochtend in de spits weer terug te gaan. Energietechnisch was het dus handiger om te blijven. Vriendlief gaf me groot gelijk en dus geschiedde. Na een uitgebreid ontbijt, stond ik binnen 20 minuten in het ziekenhuis. Normaal ben ik 1,5 uur onderweg. Voor de tijdswinst had ik niet hoeven te blijven overnachten. Ik heb vervolgens een uur(!)op mijn beurt zitten wachten bij de bloedafname. Gelukkig nog ruim op tijd om de uitslagen in te kunnen zien voor de afspraak met mijn arts.

Gezien een aantal veranderingen stelde hij voor om een prograftcurve te laten prikken. Stiekem hoopte ik dat hij me net als vorig jaar weer het aanbod zou doen om deze curve thuis te prikken. Ik zag het niet zitten om weer een dag kwijt te zijn aan reistijd, wachten en 4 venapuncties. Om een teleurstelling te voorkomen, had ik me al ingedekt: die wachttijd is namelijk ideaal om me in de examenstof van mijn studie toegepaste psychologie te verdiepen. Ik heb nog 1 tentamen staan en ik merk dat ik deze uitstel omdat ik het schrijven van verslagen vele malen leuker vind dan het stampen van studiestof ter voorbereiding van een tentamen.

Helaas, of nouja, misschien ook wel gelukkig, mag dat studieboek nog even in de kast blijven staan. "Je mag de curve thuis prikken. Over een maand hebben we even telefonisch contact over de uitslag. Over 3 maanden zien we elkaar weer. Succes met je stage!"

Bij de balie neem ik de enveloppe in ontvangst. Er zit een labformulier in, stickers, een meetplaatje, naalden voor de vingerprik, een gebruiksaanwijzing en een retourenveloppe.

woensdagavond neem ik net als anders om 9 uur mijn avonddosering prograft in. Ik zet mijn wekker zodat ik de volgende dag om 9 uur, 12 uur na de laatste inname, met de curve kan beginnen. Het werkt precies als in het ziekenhuis. De eerste meting is nuchter, voordat ik mijn ochtenddosering in neem. De gebruiksaanwijzing heb de dag ervoor nauwkeurig gelezen en alles ligt al klaar. Alles verloopt volgens plan. De vingerprik, het vullen van de canule en het uitdrukken op het meetinstrument gaat zonder problemen en ik een keer goed. Veel makkelijker dan vroeger:

Toen ik klein was moesten we iedere 2 weken bloed naar het kinderziekenhuis opsturen. Mijn moeder kneep soms mijn vingers blauw om te zorgen dat er voldoende bloed in de buisjes kwam, die ze vervolgens naar het ziekenhuis stuurde ter controle van de kreatinine, cyclosporine spiegel en bloedsuikers. Nu is 1 druppel genoeg om de waarde te kunnen bepalen. Een hele verbetering!

Na de eerste meting neem ik mijn ochtend medicatie in. Als ik vervolgens de honden heb uitgelaten, zijn we alweer bijna een uur verder. Ik voer de tweede meting uit, kijk nog wat tv, doe de afwas en dan is het alweer tijd voor meting nummer drie. vier uur later is de prograftspiegel uitgevoerd en het huishouden gedaan.

Ik bel nog even naar het ziekenhuis voor de bedoeling van de stickers, breng de enveloppe naar de brievenbus, doe boodschappen en plof vervolgens voldaan thuis op de bank met het studieboek. Laat ik daar nou toch maar eens aan beginnen, dat had ik bij het prikken van de prograftcurve in het ziekenhuis ook gedaan. De tijd vliegt, voor ik het weet is het 4 uur, komt vriendlief thuis en sta ik in een schone keuken het eten klaar te maken. Iets wat me met een bezoek aan het ziekenhuis niet meer was gelukt. Nu is het alleen nog wachten op de uitslag....