Rolpatronendiscussies op de oprit

Er staat een prikheg tussen onze oprit en de buren...

Oké, correctie, er stond er een prikheg tussen onze oprit en de buren.

Inmiddels is de heg, na 40 jaar trouwe dienst, dankzij mij, verleden tijd.

Op zich heb ik geen probleem met een heg tussen de oprit en de buren. Mijn probleem lag m in het feit dat ik, elke keer als ik het portier open gooide verwelkomd werd door een paar overenthousiaste takken met verschrikkelijk stekende doornen. Ben ik eindelijk van de dialyse en suikerziekte af, word ik dagelijks door deze krengen in m'n armen en benen geprikt! Dacht t niet! En om me nou elke keer vrijwillig te laten steken tijdens het snoeien, zag ik ook niet zitten. Dus sprak ik vriendlief aan. Het kwam er op neer dat de heg een soort van symbool stond voor de relatie die vriendlief er met zijn buren op na hield. Van hem kon ik dus niet echt medewerking verwachten. "Prima, dan ga ik wel met de buren praten", zei ik. Het was wachten op het juiste moment.

Begin januari stond ik bij hem aan de deur:

"De beste wensen meneer, Hoe gaat het met u? Afgelopen weekend nog last gehad van de honden?" (We waren het weekend niet weg geweest, dus ik verwachtte geen negatieve reactie). "Nee" antwoordde hij, "eigenlijk gaat het de afgelopen maanden best goed, ze blaffen een heel stuk minder". "Nou, dat vind ik heel fijn om te horen!", na wat heen en weer geklets, kwam het hoge woord eruit: "Ik wilde u eigenlijk wat vragen over de heg".

We waren het erover eens dat deze zijn langste tijd had gehad.

We spraken af dat hij de heg zou snoeien en dat ik de heg weg zouden halen voor hij weer groen zou worden (scheelt weer zooi in de groenbak). Ik vond het een prima deal! Ik had een hekel om met mijn handen in de stekels te duiken en het was voor hem te zwaar en intensief om de stronken er uit te scheppen. Win-win. Taken eerlijk verdeeld. Job-done!

Sta ik twee weken terug en vandaag op maandagochtend met een schep in mijn handen, word tot 5 keer toe aangesproken door langslopende vrouwen die bijna verontwaardigd reageerden en vonden dat het mannenwerk was. Ik was met stomheid geslagen. "Mannenwerk? Ziet u hier een man in de buurt dan?" Er komt een verlegen glimlach tevoorschijn. "Dit is een manier om mijn frustraties van het weekend te botvieren" grap ik. "En mijn man komt straks na een lange dag fysiek zware arbeid thuis en treft een gelukkige vrouw die hem vol trots vertelt waar ze sinds haar transplantatie weer de kracht en energie voor heeft, terwijl hij de was opvouwt, die hij gister zelf heeft opgehangen".

Ik steek mijn schep weer in de grond en knip de laatste wortel los zodat ik de stronk uit de grond kan trekken. Vol trots kijk ik naar de stapel stekende stronken op de oprit. Ziezo, klus geklaard. Komende zomer geen naalden meer in mijn ledematen als ik de auto uit stap en vriendlief treft vandaag bij thuiskomst een gelukkige vriendin die vandaag weer iets van haar bucketlist af heeft kunnen vinken. Mannenwerk of niet...