Kleuren

"Eetbuien?", "Ja, eetbuien" antwoordde ik.

"Je weet wel, van die momenten dat de M & M's voor je ogen dansen en je de chips -bij wijze van spreke- al in je oren hoort kraken.".

Ongeveer een jaar nadat ik gestar dialyseren, zit ik aan tafel bij de diëtist. Zij luistert naar mijn verhaal zonder me meteen met een boekje om de oren te slaan om me te vertellen wat ik niet mag. Ze lijkt oprecht geïnteresseerd;

"Hoe ga je met die eetbuien om?"

"Nou dat is nu net het probleem" antwoord ik. "Vanuit de gedragstraining heb ik geleerd om ongewenst gedrag te veranderen door ander onverenigbaar gedrag aan te leren. Ik kan niet eten en drinken tegelijk, dus vroeger dronk ik dan eerst een halve liter suikervrije limonade of water. Maar dat is nu, met die vochtbeperking, geen optie meer. Tot een maand geleden ging ik dan maar met de honden lopen, maar daar heb ik tegenwoordig de energie niet meer voor. De frustratie dat ik niet meer de afstand en tijd kan lopen die ik wil, zorgen voor ergernis en onrust. Laten dat nu net twee van de mogelijke triggers zijn voor het ontstaan van een eetbui."

Ik denk even na, voor ik verder ga met mijn verhaal:

"Ik haal al bewust geen lekkers meer in huis, ik mag al dat kalium, zout, suiker en fosfaat toch niet hebben. Maar het gevolg is dat ik gefrustreerd op de bank zit en de honden geërgerd bij me weg stuur, als ze me willen komen troosten. Het gevolg is dat ik me schuldig voel, want dat verdienen ze niet. Zij zijn juist degene die me door deze shit heen slepen en zij kunnen er niks aan doen dat ik met mezelf in de knoop zit...".

Ik freubel wat met een pen die ik van het bureau heb gepakt. De diëtiste kijkt me begripvol aan. "Ik kan me voorstellen dat je dit heel vervelend vindt." Ik knik. "Wat vind je leuk om te doen?" "Ik bedoel, je kunt misschien niet meer met de honden wandelen, maar is er iets anders dat je kunt doen als je een eetbui op voelt komen?"

Het is inmiddels 4 jaar later, kleuren is nog steeds één van mijn grootste hobbies. De potloden zijn vervangen voor viltstiften en fineliners. Het brengt me rust na een dag vol drukte en emoties. Het brengt orde in de chaos in mijn hoofd.

Een paar dagen na mijn transplantatie kreeg ik van mijn broertje en zijn vriendin een kleurboek en een stel kleurpotloden. Dan heb je iets te doen tijdens je herstel...

De eerste kleurplaat was een octopus. Ik ben er de volledige opname (2,5 week) mee zoet geweest. Toen ik met ontslag mocht, was hij af. Inmiddels zijn we een hoop kleurplaten verder. Vanavond heb ik de laatste hand gelegd aan een wijze uil. Hij bracht me tot het besef dat kleuren voor mij meer is dan het invullen van lege vakjes met inkt.

Kleuren helpt me om informatie beter te onthouden, structuur te krijgen in de verslagen die ik moet schrijven voor mijn studie en het helpt me in de voorbereiding van lezingen en presentaties om helder te krijgen, hoe ik 36 jaar medische ervaring in 20 minuten kan samenvatten.

Afgelopen week heb ik een mediterend kleurboek gekocht die ik mee kan nemen tijdens mijn stage (yep, deze is inmiddels goedgekeurd), zodat ik op de momenten dat ik even vastloop ruimte kan creëren om weer verder te kunnen.

Terwijl ik zit te wachten in de wachtkamer in het ziekenhuis vermaak ik me met mijn online kleurboek op mijn telefoon. Ik vind het een heerlijk tijdverdrijf. Het brengt me even in een andere wereld. Geeft me de vrijheid om mijn eigen keuzes te maken, niet bezig te zijn met pillen, pijntjes en andere ongemakken.

Naast me zit mijn vriend met zijn handen in een zak chips, terwijl hij onverstoord naar de televisie kijkt. Ik taai er inmiddels niet meer naar, die vervelende chips-vingers geven alleen maar nare vetvlekken in mijn kleurboek en mijn laatst gekochte zak m&m's staat al een week onaangebroken in de kast.