Nieuwe ronde, nieuwe kansen

Een nieuw jaar met nieuwe kansen en mogelijkheden. Goede voornemens? Een stageplek vinden, gezond eten, dingen doen die ik leuk vind, gelukkig zijn en op tijd mijn grenzen aangeven. Dat laatste is al een uitdaging op zich en het jaar is nog maar net begonnen!

De eerste maand is al bijna voorbij en ik ben moe. Doodmoe. Mijn ogen voelen zwaar, mijn schouders lijken gevuld met een paar kilo lood en alleen al het idee om een potlood op te pakken om even mijn hoofd leeg te kleuren ontaard in een lichamelijke weerstand. Ik besluit om met een paar tijdschriften in bad te gaan liggen. Ik heb vanmorgen de honden uitgelaten, het UWV gebeld, een deel van het huishouden gedaan en nog wat andere formaliteiten afgehandeld. Het is genoeg geweest voor vandaag.

Het mag, tegenwoordig ben ik liever voor mezelf, ik mag moe zijn en ik mag mijn rust pakken. Zeker als ik me bedenk dat ik in vergelijking met 2 jaar geleden al weer heel veel meer doe voordat de vermoeidheid zijn intrede doet.

Ik heb een aantal heftige jaren achter de rug (afstoting, dialyse, transplantatie, verlies van dierbaren, rouw, verhuizing), 6 jaar om precies te zijn. Tussen 2013 en 2017 was het afzien en ben ik mezelf behoorlijk tegengekomen. Niet alleen fysiek, maar ook psychisch en mentaal. 2018 was een jaar van besef, 2019 een jaar van rouw, verwerking en afsluiting. Dit jaar, 2020 staat in het teken van wederopbouw, nieuwe kansen en toekomstperspectief. Het ziet er gunstig uit.

Begin deze maand kreeg ik een mail die inmiddels tot een mogelijke stageplek voor mijn studie toegepaste psychologie heeft geleid. Er is alleen nog toestemming van school nodig. Onze duimen draaien dat de aanvraagformulieren worden goedgekeurd. Het betreft een stage met betrekking tot zelfmanagement in combinatie met digitale zorg. Een onderwerp waar ik me in thuis voel, waarin ik mijn psychologische kennis toe kan passen en last but not least mijn ervaring als nier- en ex-diabetespatiënt goed kan gebruiken.

Daarnaast zal ik dezelfde kennis en ervaring binnen de NVN in gaan zetten, niet alleen als richtlijnontwikkelaar, maar ook als patiëntvisitator met als doel de kwaliteit van dialysecentra vanuit patiëntperspectief in kaart te brengen. Tot slot werk ik samen met Stichting IKONE en VWS om op beleidsmatigniveau de gezondheidszorg te verbeteren.

De jaren van ziek zijn, geven mij nu de mogelijkheid om zelf wat bij te kunnen dragen aan de gezondheidszorg. Het zorgt voor een stukje erkenning en verwerking van mijn medische verleden en motivatie om zelf gezond te blijven.

En die vermoeidheid? Tsja, zolang ik weet wanneer ik mezelf er aan moet toegeven en op tijd mijn rust pak, weet ik dat het iets tijdelijks is en kan ik daarna weer met een frisse start en goede moed verder waar ik gebleven was.

Voorheen was het 3 stappen vooruit en 2 terug. Tegenwoordig is het 3 stappen heen en 1 terug. Die vermoeidheid is enkel een waarschuwing. Mijn doel is om daar komend jaar serieus naar te luisteren. Alleen dan ben ik in staat om een stage te voltooien, dingen te doen die ik leuk vind, gezond te blijven leven en gelukkig te zijn.

Aan het eind van het jaar zal ik jullie laten weten of dat allemaal gelukt is.