Gezellige Dag 10.0

Ik heb een hekel aan het woord "mede-patiënten". Tijdens de Gezellige Dag zijn we juist even géén patiënt. Dan staan we net als ieder ander met in een stad, 30-40 mensen, waarvan minstens 50% getransplanteerd en geen omstander die zich er van bewust is. Zich niet bewust van het feit dat wij ons leven te danken hebben aan het leven van een ander.

5 jaar geleden stonden we met 50 man in Utrecht te wachten op een rondvaartboot en ik zei: "weet je jongens, als we hier allemaal in een rolstoel hadden gezeten, met een blindenstok hadden gelopen of zonder arm hadden gestaan, had iedereen zijn nek verdraaid en gevraagd wat er gaande was. Nu staan we hier als ieder ander en niemand die zich bewust is van het feit dat hier mensen staan die het zonder donororgaan niet hadden gered". Het werd even stil om me heen.

Nu, 5 jaar later staan we met z'n allen aan de Maaspromenade in Maastricht. De boot meert aan en we staan op het punt om aan boord te stappen. Tijdens de Lunch vertellen we het personeel vol trots waarom we hier zijn en wat we doen. "We vieren het leven, we weten hoe het is om niks te hebben en genieten nu des te meer van alles wat we wel kunnen."

We lachen, praten en genieten van elkaars aanwezigheid. Inmiddels zijn er een hoop bekende gezichten en bestaat de vaste kern uit zo'n 20 man die wordt aangevuld met mensen die na alle verhalen op Facebook toch wel benieuwd zijn, wat de Gezellige Dag zo bijzonder maakt. Wat de Gezellige dag zo bzonder maakt, is ook niet in woorden uit te drukken. Dat moet je meemaken!

Met z'n achten rijden we terug naar het huisje wat we vooraf hebben geboekt. Maastricht is voor velen een heel eind en vandaar dat we met een aantal bekende mensen 2 huisjes hebben geboekt op een vakantiepark in de buurt. 2 keer per dag gaan er 6 pillenalarmen af en komt er een flinke voorraad aan medicatie op tafel. Een gesprek komt dan snel op gang.

8 mensen die elkaar niet kennen maar die zich vanwege hun medische achtergrond toch verbonden voelen. Het sterkt je, te weten dat je niet de enige bent. Je voelt je begrepen omdat je niet alles hoeft uit te leggen en omdat de mensen om je heen aan weinig woorden genoeg hebben om te snappen wat je bedoelt. Soms is een enkele blik al voldoende. Het weekend verloopt soepel en ontspannen. Als je zoveel hebt meegemaakt en zo ziek bent geweest, blijven er maar weinig dingen om je druk over te maken. Het begrip, de acceptatie en gemak waarmee beslissingen worden genomen en we elkaars behoeften op elkaar afstemmen is bewonderingswaardig. De weerstand is ver te zoeken.

Zondag vermaken we ons met een klein gezelschap in Valkenburg en Vaals. Maandagochtend vertrekken we moe maar voldaan naar huis. Lege pillenstrips en ons verhaal achterlatend, waarbij we het belang van orgaandonatie maar weer eens onder de aandacht hebben gebracht bij de mensen die we gepasseerd zijn.

5 jaar geleden stapte ik in een wereld met mensen die hetzelfde hebben meegemaakt als ik. Het heeft mijn wereld vergroot, mijn horizon verbreed en mijn blik verruimd. Het voelde als thuiskomen.

Herkenning en erkenning door mensen die ik niet kende en die ik bij anderen nooit heb gehad. Het voelde als een warm bad, de vertrouwde schouder waar ik zo naar verlangde en de veilige haven na de overwinning van de 7 wereldzeeën.

Ik kijk alweer uit naar de volgende Gezellige Dag in oktober. uiteindelijk moeten we alles zelf doen, maar samen trekken we elkaar er door heen. Dankzij de Gezellige Dag ben ik mijn ziekte enorm dankbaar voor de mensen die ik daardoor heb mogen leren kennen.