Intimiteit, relaties… en een nierziekte

Veel nierpatiënten ervaren problemen rondom intimiteit, maar in de spreekkamer komt dit onderwerp weinig aan bod.

Toen ik nog geen vaste partner had heb ik een korte tijd online gedate. Dat was echt van korte duur, want ik merkte meteen dat ik het lastig vond. Wanneer benoem ik dat ik eigenlijk chronisch ziek ben? Voordat je elkaar ziet praat je toch vaak al even en bespreek je al een beetje je privéleven. Ik maakte mee dat ik leuk met iemand aan het praten was, maar gewoon geen enkele reactie meer kreeg toen ik iets losliet over mijn situatie. Moet je dan maar je mond houden? Dat vind ik niet, dus besloot ik het online daten maar even te laten zitten. Natuurlijk kan het ook anders gaan en wil ik zeker niemand ontmoedigen om te gaan daten (offline of online!) alleen laat het wel iets zien van de barrières die er soms ontstaan.

Later, toen ik inmiddels een vaste partner had, maar mijn nierfunctie slechter was, liep ik weer tegen andere dingen aan. Mijn libido lag soms erg laag, ik was veel moe… etc. Dat betekende dat ik en mijn vriend vaak niet dezelfde dingen konden doen en ondernemen als ‘normale’ koppels, maar ook dat we veel minder seks hadden dan de standaard is (als dat al goed te bepalen is). Dat gaf me soms schuldgevoelens, maar het is ook voor beiden niet fijn om tegen iemands zin in iets te doen. Later hoorde ik dat veel nierpatiënten dezelfde seksuele problemen hebben. Ik las het wel ergens online, of het werd tussen neus en lippen door verteld, maar echt veel aandacht was er niet voor. Terwijl dit juist zoveel impact kan hebben op je (privé)leven.

Na mijn transplantatie zou alles in principe weer functioneren toch? Libido neemt weer toe, je energie komt langzaam weer terug. En dat klopt gelukkig ook. Tegelijkertijd slik je veel medicatie en heb ik jaren achter de rug waarbij seksualiteit langzaam naar de achtergrond verdwenen is. Vooral als je in een vaste relatie zit is het niet zomaar *poef* weer normaal.

Herken jij dit? En wat doe jij eraan? Bespreek je dit met je zorgverlener?

Tags:

sociale contacten

Beantwoord de vraag van joskootje

(6 antwoorden)

Rapunsel

2 jaar geleden

Hoi Joskootje,

Wat goed dat je dit aankaart. Op dit onderwerp rust toch nog wel een taboe blijkbaar. Ik heb een nierfunctie van 6% en heb ook veel minder zin in seks dan voor het nierfalen. Ik heb een vaste relatie en moet bekennen dat er van intimiteit geen sprake meer is. Dit ook wel omdat we allebei ziek zijn. Misschien is het niet goed, maar we accepteren het, en er is nog wel veel liefde en steun in de relatie. Maar ik mis het soms wel.

Een anonieme gebruiker

2 jaar geleden

Hoi Joskootje, inderdaad niet iets waar men zo over praat. Met mijn man waarmee ik 42 jaar ben getrouwd kan ik hierover niet eens praten. Hij meent dat seks gewoon moet minimaal 2x per week. Voor mij is dat geen pretje en wijs hem dus geregeld af, wat weer tot wrijving lijd. Ook kan ik met hem spreken over wat ik wil of hoe mocht het fout gaan. Ook hierin verdiep ik me nu. Een nier van mijn eigen kinderen wil ik niet. Ik wil niet dat ze een risico lopen. Ze hebben nog zeer jonge kinderen en zijn ook aan de zware kant. Familie heeft ook niet echt gereageert op mijn bericht. Dus je snapt dat ik nog overal vragen over heb en veel zelf aan het uitzoeken ben.

Een anonieme gebruiker

2 jaar geleden

Hoi Rapunsel,

Het is zeker niet het leukste onderwep om mee naar buiten te komen. Na mijn transplantatie is mijn libido gelukkig wel weer bijgetrokken (altijd de vraag of het nu helemaal is 'zoals het hoort'). Maar in de periode dat mijn nierfunctie laag was, en eigenlijk al wel rond de 20 procent, vond ik het soms erg lastig dat een deel van je relatie wegvalt. Ik kan me voorstellen dat jij en je partner dit allebei kunnen en moeten accepteren, maar snap dat het soms erg lastig is, of als een gemis voelt. Toen ik in die situatie zat was ik nog midden dertig en mijn partner ook. Hij was gezond. Gelukkig kon ik er wel over praten en voelde ik ook wel dat hij het accepteerde. Ondanks dat hij het me niet kwalijk nam kon dat voor mezelf wel soms zo voelen. Alsof je niet alleen zelf iets mist in je relatie, maar ook de ander hiermee iets ontneemt. En altijd een klein stemmetje in je achterhoofd: 'vind hij het wel echt ok, of zegt hij dat alleen maar?'

Een anonieme gebruiker

2 jaar geleden

Hoi Anske,

Ik kan me zo voorstellen dat de situatie tot wrijving tussen jou en je man leidt. En je misschien ook soms eenzaam moet doen voelen in je situatie. Het lijkt me voor jou lastig dat je er niet echt met hem over kan praten. Voor hem is het natuurlijk ook lastig, want wat ik net in mijn berichtje hiervoor schreef... de intimiteit en een seksleven is iets wat voor veel mensen ook heel belangrijk is en als een wezenlijk deel van je relatie kan aanvoelen.
Als je hulp nodig hebt bij wat vragen, of het je fijn lijkt wat te praten over je vragen is het misschien een idee om contact op te nemen met een ervaringsdeskundige?
https://www.nieren.nl/praten-over

Raymond

2 jaar geleden

Graag wil ik jullie wijzen op een nieuwsbericht op Nieren.nl over intimiteit, seksualiteit en relaties.
Op Nieren.nl bij Nieuws zijn onlangs de resultaten gepubliceerd van een door NVN verspreid onderzoek “Behoefte onderzoek intimiteit, seksualiteit en relaties” bij mensen met een nierziekte en hun naasten. De conclusies zijn onder andere dat klachten die er zijn worden nauwelijks geuit en dat ongeveer 58% van de respondenten veel klachten ervaart op het gebied van seksualiteit. In de groep van mensen in een relatie of huwelijk ervaart ruim 40% problemen in de relatie. Eerder onderzoek vanuit het Leids Universiteits Medisch Centrum wees hier ook al op. Wil je het bericht lezen gebruik dan de volgende link https://www.nieren.nl/nieuws/3933-update-onderzoek-naar-intimiteit-klachten-die-er-zijn-worden-nauwelijks-geuit

Een anonieme gebruiker

2 jaar geleden

Hallo Joskootje,

Herkenbaar hoor. Ik ben vaak te moe en dan komt van mijn wilde plannen eerder op de dag helemaal niets meer terecht. Mijn nierfunctie is nog niet heel slecht. Ben geboren met 1 nier en die staat nu op 45/50 %. Die ene doet het al ruim 58 jaar zelf dus ik mag nog van geluk spreken. Maar toch ben ik vaak erg moe. Een uurtje fietsen is 2 uur slapen. Gisteren nog aan den lijve ondervonden. (komt ook deels door een schildklierprobleempje, denk ik)

Dus soms ben ik geen knip voor de neus waard. Ook op seksueel gebied niet. Mijn vrouw accepteert dat wel. We zijn per slot ook geen jonkies meer. Maar daardoor voel ik me af en toe geen 'echte vent' meer. En dan moet je volgens mij oppassen dat je niet in een cirkeltje terechtkomt, waarin je als man teveel op prestatie gaat zitten. Dat werkt vaak averechts. dus mijn tip voor de heren: hou het rustig in je hoofd. Bekijk het kalm en weet dat je partner je begrijpt. Dan gaat het vaak een stuk beter.

Het is inderdaad een ondergeschoven kindje in de spreekkamer bij de huisarts. Blijkbaar heerst er toch een soort van taboe op om dit in alle openheid te bespreken. Het ligt er volgens mij ook een beetje aan wie je huisarts is. Ik zou het als man eerder tegen een oudere mannelijke dokter vertellen, dan tegen een mooie jonge vrouwelijke huisarts. Dan voel je je helemaal een kneus.

Nou ja, mijn gedachten erover.

Groet.
RoZ

Gerelateerde vragen

Keuze PD of HD, met kindje van 3,5 in huis. Hoe vertel ik het anderen Een nier: 'vraag het gewoon' (?)

Heb jij ook een vraag?

Laat anderen met je meedenken.

Stel je vraag