Ik ben benieuwd hoe anderen met een chronische nierziekte dit acceptatieproces ervaren of hebben ervaren. Misschien wil je dit hier delen?
Een anonieme gebruiker Vandaag viel het niermagazine (nr. 3 - juni 2026) weer op de deurmat https://nierstichting.nl/vind-steun/nier-magazine
Ik was weer benieuwd naar het column van Berrie, een van de deelnemers die hier ook zeer actief is. Ik tref het, dit keer een dubbele aflevering. Hij schrijft over zijn eerste jaar als nierpatiënt. Het is weer heel goed beschrijven, en zo herkenbaar. Wat mij hier opvalt is de acceptatie... Hier komt ook zeker het onderwerp positieve gezondheid om de hoek kijken.
Ik blog ook regelmatig over mijn leven als nierpatiënt, en het is niet voor niets dat ik het de naam: ‘Chronisch ziek zijn vraagt om chronisch optimisme’ heb gegeven. Want mijn ervaring is dat als het even goed en stabiel lijkt te gaan er weer iets op je pad komt wat weer alle aandacht en ook energie vraagt. Dus zoals anderen hier ook schrijven dan kijk je weer om je heen en bedenk dat het altijd erger kan (chronische optimisme), en ga je de strijd weer aan💪.
Maar soms lukt dit (even) niet doordat er ander dingen mee spelen die je rugzak ondragelijk maken. Bespreek dit dan met zorgverleners en wees hier open en eerlijk over. Dit is absoluut geen falen, soms heb je gewoon meer hulp nodig omdat het leven soms erg complex kan zijn. Bedenk dat een chronische ziekte je overkomt, je hebt er niet voor gekozen. Het is een stukje verlies van gezondheid dus je zit als het waren in een rouwproces, dus het is heel normaal dat je hier het nodige bij voelt.
Om nog even over die acceptatie terug te komen, waar Berrie uitgebreid over schrijft in zijn column en hoe dit telkens weer terug komt in je leven als chronische zieke (nier)patiënt vind ik zo herkenbaar.
Ik heb ook gemerkt dat ik hier in het begin van mijn carrière als chronisch zieke echt mee stuggelde. Het is een proces waar je doorheen moet. Het is een proces van vallen en opstaan. Hier kom je jezelf vaak in tegen. Sommige mensen zeggen wel: ‘je moet nooit toegeven aan je chronische ziekte’. Persoonlijk heb ik gemerkt toen ik er rekening mee ging houden wat niet ging en hiervoor oplossingen ging zoeken, zoals toegeven dat je alles niet meer kunt maar dat dingen nog wel lukken als je het beter verdeeld over de dag of in de week het dan mogelijk wel lukt, ik gelukkiger was. Vervolgens is het belangrijk om te genieten en blij te zijn als dingen wel lukken. Op deze manier heb ik in diverse fase van de ziekte mijn chronische ziek zijn leren accepteren. Door mij niet druk te maken als dingen nu niet lukken, was ik minder gefrustreerd en had ik meer energie. Het kost tijd om dit knopje van ‘acceptatie’ te vinden en ook daadwerkelijk om te zetten, maar in de loop der tijd word het makkelijker. Mijn ervaring is als er later weer heftige dingen op mijn pad kwamen ik even van slag was maar alweer heel snel de situatie wist te relativeren en te accepteren waardoor ik de energie had om het gevecht tegen een zieke of iets degelijk aan te gaan, samen met mijn zorgverleners.
Mogelijk kunnen de informatie linkjes op deze pagina hier ook bij helpen: https://community.nierstichting.nl/onderwerp/positieve-gezondheid/vraag-en-antwoord/vraag/521-linkjes-met-informatie-over-positieve-gezondheid