Per toeval ontdekt… 🥲
Dag iedereen, ik ben een jongen van 27 (toen net 26) jaar oud en wil graag even wat kwijt over mijn aandoening…
Het was wind september 2021, alles begon met een hevige flankpijn rechtsonder in mijn buik. Meerdere keren naar de HA geweest; was geen sprake van ontsteking maar er zat wel bloed in mijn urine; vermoedelijk nierstenen. De pijn bleef aanhouden en het werd ondragelijk; daarbij 40 graden koorts en ontzettend ziek voor heel wat dagen.
Op een nacht was het zo erg dat ik besloot naar de HAP te gaan, hier kreeg ik hetzelfde antwoord en kreeg diclofenac mee voor de pijn en ik moest maar afwachten tot het niersteentje mijn lichaam zou verlaten.
Daarnaast had ik ontzettende pijn bij het plassen en krampen alsof mijn urine terug mijn nieren in vloeide; het deed echt enorm veel pijn waardoor ik na een rondje wc op de vloer van de wc lag van de pijn.
Het is november 2021; en de pijn is er nog steeds. HA bezocht en die stuurde me direct door naar de spoed om röntgenfoto’s te maken. Uit deze fotos was geen niersteen te zien…
Huisarts stuurt een spoed echo; enkele dagen later (inmiddels december geworden) ga ik op echo.
De radioloog was hard aan het zoeken naar mijn nier en keek heel versteld. Vroeg mij of ik bekend was met nierproblemen; daar ben ik niet bekend mee zeg ik .
Na de echo vertelt de radioloog mij dat mijn rechternier bijna niet te vinden was en dat deze slechts 4cm was in tegenstelling tot mijn linkernier die 12cm was. De radioloog zegt een geboorteafwijking te zien in de nier; welke op lange termijn verschrompeld is.
Mijn dag was een hel; ik was gefrustreerd en emoties van woede, angst en onbegrip borrelen op en al huilend rijd ik naar huis in de auto.
Na overleg met mijn HA besloten om verder onderzoek in het radboud te verrichten.
Verschillende onderzoeken gehad, scans, contrastvloeistof onderzoek etc.
En ja hoor, ik heb een schrompelnier welke nog maar minder dan 4% nierfunctie heeft.
Intussen waren mijn klachten verdwenen; het bloed in urine bleef aanwezig maar de pijn en algehele malaise waren voorbij.
Nu moet ik elk jaar bloed prikken om mijn waardes te controleren.
Het heeft echt wat met me als persoon gedaan, ik ben gestopt met alcohol maar ik rook nog wel..
Daarnaast zeggen ze dat je prima kan leven met een nier, echter lees ik wetenschappelijke artikelen waaruit onderzoek blijkt dat een mononier snel overbelast kan raken en slijten.
Ik ben echt heel erg bedroeft en het doet wat met me…
Wie heeft hier meer verstand van? Wat kan ik doen? Loop ik echt zo veel risico om de andere nierfunctie te verliezen?