Complicatie voor donor bij leven

Het is altijd fijn om je gevoelens van je af te schrijven;
Vandaag is het precies zes weken geleden dat ik geopereerd ben. Ik was in topconditie en volledig overtuigd van mijn beslissing om een nier te doneren. Ondanks dat ik me bewust was van alle mogelijke complicaties die tijdens de medische gesprekken en via de informatieve formulieren besproken waren, ging ik vol vertrouwen de operatiekamer in.
De eerste nacht na de operatie was intens. Ik ervoer scherpe, stekende en brandende pijn aan de rechterkant van mijn onderbuik, uitstralend naar mijn lies. Dit leek normaal; tenslotte had ik een pijnpompje dat ik naar behoefte kon gebruiken. Drie dagen later mocht ik naar huis, wat een opluchting leek, want alles ging voorspoedig. Mijn gezonde lichaam deed zijn werk.
Thuis aangekomen bleek de reis echter extreem zwaar. Ik moest meteen op de bank liggen om bij te komen en alleen dankzij de morfinetabletten kon ik de trap op. Eenmaal boven begon de pijn weer, nu nog intenser. De morfine hielp niet tegen de scherpe, branderige en stekende pijn in mijn lies. Ik durfde niet meer naar beneden uit angst dat ik niet meer terug naar boven zou kunnen, dus bleef ik anderhalve week in mijn slaapkamer.
In de tussentijd heb ik contact gehad met het medische team: de assistente van de huisarts, een arts van de afdeling chirurgie en een nazorgverpleegkundige die informeerde hoe het met me ging. Een verpleegkundig specialist van de niertransplantatie vond mijn situatie abnormaal en zorgde ervoor dat de chirurg contact met me opnam.
Het gesprek met de chirurg was prettig; ik voelde me gehoord en volgde zijn advies op om meer pijnstillers te nemen in de hoop dat de pijn zou verdwijnen en ik normaal kon bewegen. Zo niet, dan mocht ik naar het ziekenhuis komen, wat ik vanwege de afstand goed moest overwegen.
Een moment van geluk deed zich voor toen de pijn draaglijk werd. Ondanks de sufheid van de medicatie ging ik naar beneden. Omdat dit goed ging en ik de scherpe pijn alleen voelde bij bepaalde bewegingen, besloot ik de pijnstillers af te bouwen.
Dit bleek geen goed idee. Vier weken later was de pijn nog steeds aanwezig en bijna ondraaglijk zonder pijnstillers. Ik durfde niet te bewegen, lopen of liggen; bij elke beweging schoot de pijn erin. Omdat ik pas over drie weken een controleafspraak had, stuurde ik een bericht naar de dokter via het elektronische patiëntenportaal.
De dokter belde terug en we begonnen opnieuw met de pijnstillers, en mijn controleafspraak werd vervroegd. Vijf weken na de operatie maakte ik me zorgen over de aanhoudende pijn. Ik vroeg me af of er iets mis was gegaan of dat dit een complicatie was. Wat als de pijn nooit meer wegging?
Bij mijn eerste bezoek aan het ziekenhuis na mijn ontslag vertelde de dokter dat een zenuw mogelijk de pijn veroorzaakte. Er was een behandeling: een injectie om de zenuw te blokkeren. Dit zou mogelijk herhaald moeten worden.
Met zweethandjes ging ik akkoord met de injectie. Na de behandeling moest ik even blijven liggen. Ik had die dag meerdere afspraken in het ziekenhuis en ging daarna naar huis, in afwachting van het moment dat de pijn zou verdwijnen. Helaas gebeurde dit niet, zelfs niet na drie dagen. De injecties hadden niet geholpen. Ik meldde dit via een bericht en de volgende week maandag heb ik weer een controleafspraak. Ik hoopt dat de dokter met een andere aanpak zal komen, want de injecties waren erg pijnlijk.
Mijn zorg is dat ik hier nog lang last van zal hebben. Mijn vraag of dit een complicatie van de operatie is, blijft onbeantwoord. Dit stond niet vermeld in de lijst met complicaties en was ook niet besproken. Heeft iemand soortgelijke pijnklachten ervaren na hun nierdonatie? Maak ik me onnodig zorgen?
Misschien krijg ik geen antwoord op mijn vragen, maar het voelt goed om dit met jullie te delen.
En als je overweegt om donor te worden, laat mijn verhaal je dan niet ontmoedigen. Ondanks deze periode zou ik het opnieuw doen. Het gevoel dat ik iets goeds heb gedaan, weegt zwaarder dan de pijn die ik nu ervaar.